Λέγεται ψάρι-τοξότης, θα ήταν όμως πιο ταιριαστό να ονομάζεται ψάρι-νεροπίστολο. Άριστος σκοπευτής, το ψάρι κυνηγά έντομα πάνω από την επιφάνεια του νερού, εξουδετερώνοντάς τα με έναν πίδακα νερού που ρυθμίζεται σε συνάρτηση με την απόσταση του στόχου.
Ο τοξότης (Toxotes jacularix) ζει ανάμεσα στις ρίζες μαγκρόβιων δέντρων σε ποτάμια και λίμνες της νότιας και νοτιοανατολικής Ασίας. Η ασυνήθιστη μέθοδος με την οποία κυνηγά τη λεία του ήταν γνωστή εδώ και χρόνια, και προηγούμενες έρευνες είχαν δείξει ότι το ψάρι θα μπορούσε να εκτοξεύει νερό σε απόσταση δύο μέτρων, ακόμα και να διορθώνει τις οπτικές παραμορφώσεις που προκαλεί η διάθλαση του φωτός από το νερό.
Τώρα, όμως, οι βαλλιστικές ικανότητες του τοξότη αποδεικνύονται ακόμα πιο αξιοθαύμαστες από ό,τι πίστευαν οι βιολόγοι.
Ερευνητές του Πανεπιστημίου του Μπαϊρόιτ στη Γερμανία μελέτησαν ψάρια-τοξότες στο εργαστήριο, προκαλώντας τα να βάλλουν εναντίον στόχων σε ύψος 20 έως 60 εκατοστά από την επιφάνεια του νερού.
Η βιντεοσκόπηση με κάμερες υψηλής ταχύτητας αποκάλυψε ότι ο κυνηγός ρυθμίζει το νεροπίστολό του σε συνάρτηση με την απόσταση, έτσι ώστε να είναι ο πίδακας πιο εστιασμένος και πιο ισχυρός όταν πλήττει το στόχο.
Καθώς το ψάρι φτύνει, το νερό διοχετεύεται σε μια «κάννη» που σχηματίζεται από τη γλώσσα και τον ουρανίσκο. Για να φτάσει τους πιο απομακρυσμένους στόχους, ο τοξότης ανοίγει το στόμα πιο αργά και εκτοξεύει νερό για περισσότερη ώρα, αναφέρουν οι ερευνητές στην επιθεώρηση Current Biology.
Τα ευρήματα, λέει η ερευνητική ομάδα, θα ήταν δυνατόν να αξιοποιηθούν για τη βελτίωση των εκτυπωτών ψεκασμού αλλά και των υδροκοπείων, μηχανημάτων που κόβουν υλικά με έναν πίδακα νερού υψηλής πίεσης.
Ο τοξότης (Toxotes jacularix) ζει ανάμεσα στις ρίζες μαγκρόβιων δέντρων σε ποτάμια και λίμνες της νότιας και νοτιοανατολικής Ασίας. Η ασυνήθιστη μέθοδος με την οποία κυνηγά τη λεία του ήταν γνωστή εδώ και χρόνια, και προηγούμενες έρευνες είχαν δείξει ότι το ψάρι θα μπορούσε να εκτοξεύει νερό σε απόσταση δύο μέτρων, ακόμα και να διορθώνει τις οπτικές παραμορφώσεις που προκαλεί η διάθλαση του φωτός από το νερό.
Τώρα, όμως, οι βαλλιστικές ικανότητες του τοξότη αποδεικνύονται ακόμα πιο αξιοθαύμαστες από ό,τι πίστευαν οι βιολόγοι.
Ερευνητές του Πανεπιστημίου του Μπαϊρόιτ στη Γερμανία μελέτησαν ψάρια-τοξότες στο εργαστήριο, προκαλώντας τα να βάλλουν εναντίον στόχων σε ύψος 20 έως 60 εκατοστά από την επιφάνεια του νερού.
Η βιντεοσκόπηση με κάμερες υψηλής ταχύτητας αποκάλυψε ότι ο κυνηγός ρυθμίζει το νεροπίστολό του σε συνάρτηση με την απόσταση, έτσι ώστε να είναι ο πίδακας πιο εστιασμένος και πιο ισχυρός όταν πλήττει το στόχο.
Καθώς το ψάρι φτύνει, το νερό διοχετεύεται σε μια «κάννη» που σχηματίζεται από τη γλώσσα και τον ουρανίσκο. Για να φτάσει τους πιο απομακρυσμένους στόχους, ο τοξότης ανοίγει το στόμα πιο αργά και εκτοξεύει νερό για περισσότερη ώρα, αναφέρουν οι ερευνητές στην επιθεώρηση Current Biology.
Τα ευρήματα, λέει η ερευνητική ομάδα, θα ήταν δυνατόν να αξιοποιηθούν για τη βελτίωση των εκτυπωτών ψεκασμού αλλά και των υδροκοπείων, μηχανημάτων που κόβουν υλικά με έναν πίδακα νερού υψηλής πίεσης.


































