Aν και το 1954, οπότε και πρωτοεμφανίστηκε, η D-Type τυπικά ανήκε στο είδος των αγωνιστικών προδιαγραφών sportscar, θα μπορούσε να θεωρηθεί ό,τι κοντινότερο υπήρξε σε υπεραυτοκίνητο με τον τρόπο που το αντιλαμβανόμαστε σήμερα.

Ηδη η προκάτοχός της C-Type, με την οποία μοιραζόταν πολλά από τα μηχανικά της μέρη, είχε δανειστεί και μεταφέρει στον κόσμο της αυτοκίνησης κάποιες ιδέες από την αεροναυπηγική τέχνη, ένα σκεπτικό που η D-Type… απογείωσε με τη συνδρομή του υπευθύνου για τον σχεδιασμό της, Malcolm Sayer, ο οποίος προτού ξεκινήσει να σχεδιάζει για λογαριασμό της Jaguar είχε θητεύσει στην Bristol Airplane Company, μία από τις πιο σημαντικές βρετανικές εταιρείες κατασκευής αεροσκαφών της εποχής. Ως αποτέλεσμα της πείρας του στον σχεδιασμό αεροσκαφών, η D-Type, επωφελούνταν από μια ριζικά διαφορετική προσέγγιση στην κατασκευή του πλαισίου και σε όρους αεροδυναμικής.

Η εμμονή στην αεροδυναμική

Σε ό,τι αφορά το πλαίσιο, επρόκειτο ουσιαστικά για μια monocoque κατασκευή, από τις πρώτες που έκαναν την εμφάνισή τους, αποτελούμενη από φύλλα αλουμινίου που συγκολλούνταν απευθείας μεταξύ τους και εξασφάλιζαν στην D-Type αυξημένη στρεπτική ακαμψία.

Στις ιδιαιτερότητες που άντλησαν έμπνευση από την αεροπλοΐα συγκαταλέγεται ακόμα και το ελλειπτικό, εξαιρετικά στενό cockpit με το χαρακτηριστικό περιμετρικό παρμπρίζ, το σχήμα του οποίου έπαιζε τον δικό του ρόλο στην αεροδυναμική, ένα πεδίο όπου ο Malcolm Sayer έδωσε ιδιαίτερη έμφαση εξασφαλίζοντας στην D-Type την πρότυπη χαρακτηριστική σιλουέτα της αλλά και… πονοκεφάλους στους μηχανικούς.

Η εμμονική του προσέγγιση στην τιμή του συντελεστή οπισθέλκουσας επέβαλε στην D-Type μια όσο το δυνατόν μικρότερη και με χαμηλό ύψος επιφάνεια στο μπροστινό τμήμα, με αποτέλεσμα οι επικεφαλής μηχανικοί της, William Haynes και Walter Hassan, να μετέλθουν διάφορες μεθόδους με σκοπό να συμμορφωθούν με την οδηγία.

Μεταξύ αυτώ...

Πηγή/Περισσότερα: in.gr

Μείνετε σε επαφή μαζί μας:
Κάντε like κι ακολουθήστε τη σελίδα μας στο Facebook
Στο Twitter: Follow