Αποτελεί την πιο γνωστή ηφαιστειακή καταστροφή στην ιστορία της ανθρωπότητας. Όταν εξερράγη ο Βεζούβιος το 79 π.Χ., η λάβα και τα δηλητηριώδη αέρια που ξέρασε ο φλεγόμενος ορεινός όγκος σκότωσαν 2.000 άτομα στις παρακείμενες πόλης της Πομπηίας και του Ερκολάνεουμ.
Πάντως, είναι γεγονός ότι παρά την τεράστια καταστροφή, κάποιοι κατάφεραν να γλιτώσουν από τη μανία της φύσης. Επομένως την ερώτηση είναι τι συνέβη με όλους αυτούς. Πού διέφυγαν την ώρα της καταστροφής; Με δεδομένο ότι μιλάμε για τον αρχαίο κόσμο, δεν θα ήταν δυνατόν να πάνε μακριά.
Δημοσίευμα του Life Science έρχεται να δώσει απάντηση σε αυτό το ιστορικό ερώτημα, στηριζόμενο σε νέα επιστημονική μελέτη η οποία θα δημοσιευθεί την ερχόμενη Άνοιξη στην επιθεώρηση Analecta Romana.
Οι περισότεροι κατέφυγαν στις ακτές της νότιας ιταλικής χερσονήσου, εντασσόμενοι στις κοινότητες Νάπολης, Όστιας, Πουτεόλι και Κύμης.
Ο εντοπισμός των προορισμών των προσφύγων ήταν μεγάλο και δύσκολο εγχείρημα, καθώς τα ιστορικά αρχεία είναι αποσπασματικά και διάσπαρτα, λέει ο Στίβεν Τακ, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μαϊάμι.
Για να διαπιστώσει πού πήγαν, δημιούργησε μια σειρά από κριτήρια αναζήτησης ενώ πραγματοποιούσε έρευνες στο ιστορικό αρχείο, που περιελάμβανε έγγραφα, επιγραφές, αντικείμενα και αρχαίες υποδομές. Για παράδειγμα, δημιούργησε μια βάση δεδομένων με ονόματα που ήταν χαρακτηριστικά της Πομπηίας και του Ερκολάνου, και μετά εξέτασε ποια από αυτά τα ονόματα έκαναν την εμφάνισή τους αλλού μετά το 79 μ.Χ.
Η έρευνα αυτή δεν θα μπορούσε από μόνη της να προσφέρει πολλά, αφού δεν εντόπιζε ξένους, μετανάστες και δούλους που ζούσαν μεν στην Πομπηία, αλλά δεν κατείχαν κάποιο από τα γνωστά οικογενειακά ονόματα της πόλης.
Επιπροσθέτως, έψαξε για ίχνη χαρακτηριστικής κουλτούρας από την Πομπηία και το Ερκουλάνο, όπως δείγματα λατρευτικών δραστηριοτήτων. Παράλληλα, υποδομές που έκαναν την εμφάνισή τους κατά την ίδια περίοδο, πιθανώς για να υποσ...
Πηγή/Περισσότερα: in.gr


































