Σε κοινωνίες που γερνάνε οι συνταξιούχοι και εκείνοι που πλησιάζουν στη σύνταξη, αποτελούν μία από τις μεγαλύτερες δημογραφικές δεξαμενές για αλιεία «πελατών».
Έτσι οι ηλικίες άνω των 50-55 χρόνων, που ανησυχούν αν θα φτάσουν ποτέ στη σύνταξη και πώς θα επιβιώσουν μετά είναι ιδανικό κοινό για τους «σχεδιαστές στρατηγικών συνταξιοδότησης» (retirement strategists).
Με αυτή την ιδιότητα συστήνεται η Κέρι Χάνον, βασική αρθρογράφος στο Υahoo Finance και, συγγραφέας 14 βιβλίων με τίτλους όπως «Κρατώντας τον έλεγχο στα 50+: Πώς να πετύχετε στο νέο εργασιακο τοπίο» και «Ποτέ δεν είναι αργά για να πλουτίσετε».
Στην Ελλάδα ο προγραμματισμός «στρατηγικής συνταξιοδότησης» μας ακούγεται ακόμα τρελή «αμερικανιά».
Όταν με το ζόρι βγαίνει ο μήνας, η αποταμίευση για τη σύνταξη είναι πολυτέλεια, ακόμα και αν βλέπεις τα δεύτερα –ήντα να πλησιάζουν.
Όσο όμως το συνταξιοδοτικό σύστημα μεταβαίνει από το αναδιανεμητικό στο κεφαλαιοποιητικό – ανταποδοτικό μοντέλο, τόσο οι μελλοντικοί συνταξιούχοι θα καλούνται να μετατραπούν σε «στρατηγικούς επενδυτές» στο δικό τους προσωπικό πρότζεκτ «πώς να επιβώσετε στην τρίτη ηλικία».
Υπό αυτό το πρίσμα, οι συμβουλές της ειδικού, αξίζει να διαβαστούν κριτικά, για να ξέρουμε ποιο είναι το άμεσο μέλλον που μας ετοιμάζουν, με τον «ατομικό κουμπαρά» και την ανταποδοτική σύνταξη.googletag.cmd.push(function() { googletag.display("300x250_m1"); }); Η Φράνσις Μακ Ντόρμαντ στο Nomadland, μια ταινία-σταθμός για το φαινόμενο των φτωχών εργαζόμενων σε ηλικία συνταξιοδότησης Δουλειά μέχρι τελικής καθόδου Οι ΗΠΑ είναι η «μητέρα» του κεφαλαιοποιητικού συνταξιοδοτικού συστήματος, όπου για να μπορέσεις να έχεις στον ήλιο μοίρα στην τρίτη ηλικία, υποχρεώνεσαι πρακτικά να πληρώνεις για ιδιωτική ασφάλιση.
Τα δε συνταξιοδοτικά ταμεία επενδύουν – πρακτικά τζογάρουν – τις εισφορές – αποταμιεύσεις των ασφαλισμένων σε ομόλογα και μετοχές, μετατρέποντας το μέλλον τους σε ρουλέτα.googletag.cmd.push(function() { googletag.display("300x250_middle_2"); }); Αν οι εργαζόμενοι, δεν καταφέρου...