Σαουδαραβικό αίτημα για 20.000 Σύρους στην Υεμένη και προειδοποιήσεις για τις συνέπειες

Το Ριάντ αναζητά στρατούς και οπλικά συστήματα που θα το θωρακίσουν απέναντι στο Ιράν και τους Χούθι. Στο κάλεσμα έχουν ανταποκριθεί, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ελλάδα, η Τουρκία και το Πακιστάν. Τελευταίοι στους οποίους στράφηκαν οι Σαουδάραβες είναι οι Σύροι, υπό τον πρώην τρομοκράτη Αχμέντ Χουσεΐν αλ Σαράα, γνωστό και ως αλ Τζολάνι. Ανοιχτό μένει το αν μια τέτοια επιλογή θα ήταν καλή.

Δημοσιεύματα αναφέρουν ότι ο Σάρα, με έγκριση των ΗΠΑ, ενδέχεται να δεχθεί το αίτημα και να στείλει έως και 20.000 στρατιώτες, ανάμεσά τους και μονάδες για επιθετικές επιχειρήσεις.

Ο αναλυτής του φιλοϊσραηλινού Ιδρύματος για την Υπεράσπιση των Δημοκρατιών (FDD), Αχμάντ Σαράουι, εκτιμά πάντως ότι, αν ο Σύρος ηγέτης υποκύψει στις πιέσεις του Ριάντ, θα έχει κάνει κίνηση ριψοκίνδυνη, έως και ατυχή, με βαριές συνέπειες για τη χώρα του.

Σκεπτικισμός για τις δυνατότητες των συριακών δυνάμεων

Περίπου 300.000 βαριά οπλισμένοι μαχητές της Υεμένης αναμετρώνται με τους Χούθι επί δεκαετίες, χωρίς αποτέλεσμα. Σε αυτό το φόντο, εκτιμάται ότι οι εμπειροπόλεμοι Σύροι μαχητές θα μπορούσαν να καλύψουν ό,τι έλειπε από τις δυνάμεις που στηρίζει η Σαουδική Αραβία.

Ο ειδικός του FDD γράφει όμως στην ανάλυσή του στο Foreign Policy ότι όποιος κερδίζει έναν πόλεμο στη Συρία δεν γνωρίζει αυτομάτως πώς να πολεμήσει στην Υεμένη. Οι μαχητές που ανέτρεψαν τον Άσαντ, σημειώνει, δρούσαν σε οικείο έδαφος απέναντι σε στρατό που είχε αποθαρρυνθεί. Στην Υεμένη θα είχαν απέναντί τους κίνημα Χούθι που μάχεται εδώ και χρόνια στο δικό του έδαφος και έχει οχυρωθεί σε ορεινά προπύργια. Οι συριακές δυνάμεις, προσθέτει, δεν έχουν αντίστοιχη εμπειρία στη χώρα, τους λείπει μεγάλο μέρος του βαρέος εξοπλισμού που χρειάζεται μια παρατεταμένη εκστρατεία και θα συναντούσαν εχθρό με αποφασιστικό πλεονέκτημα χάρη στο ανάγλυφο.

Αν συριακά κυβερνητικά στρατεύματα εμπλακούν σε μάχες με τους Χούθι, που ακολουθούν τον ζαϊντισμό, έναν κλάδο του σιιτικού Ισλάμ, το κίνημα θα αποκτούσε την ευκαιρία να παρουσιάσει εκ νέου τη διαμάχη για εδάφη ως θρησκευτική αναμέτρηση απέναντι σε ξένους σουνίτες εξτρεμιστές. Η παρουσία Σύρων μαχητών θα μπορούσε να αξιοποιηθεί έντονα για στρατολόγηση και κινητοποίηση. Λογαριασμοί κοντά στον φιλοϊρανικό άξονα έχουν ήδη περιγράψει τον συριακό στρατό ως σώμα μισθοφόρων, έτοιμο να τεθεί στη διάθεση οποιασδήποτε ξένης κυβέρνησης δεχθεί να πληρώσει. Η κατηγορία αυτή έχει συνέπειες για την εικόνα της Συρίας σε όλη την περιοχή.

Σε κίνδυνο η γραμμή της αποχής από συγκρούσεις

Ο Αχμάντ Σαράουι επισημαίνει ότι, πέρα από το ιδιαίτερα αμφιλεγόμενο στρατιωτικό αποτύπωμα μιας τέτοιας κίνησης, πρώτη που θα μπορούσε να πληγεί είναι η αυτοσυγκράτηση της Δαμασκού στα εξωτερικά. Υπενθυμίζεται ότι, μετά από χρόνια εμφυλίου πολέμου, η ηγεσία του Σάρα είχε δεσμευτεί απέναντι στον λαό πως θα «παραμείνει εκτός οποιασδήποτε σύγκρουσης».

Από την ανάληψη της εξουσίας, η εξωτερική πολιτική του Σάρα έχει στραφεί στην εξισορρόπηση των περιφερειακών δυνάμεων. Η Συρία έρχεται πιο κοντά στη Σαουδική Αραβία, διατηρεί δεσμούς με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, ενισχύει τη στρατιωτική συνεργασία με την Τουρκία και ταυτόχρονα απευθύνει στο Ισραήλ μηνύματα για ειρηνευτική συμφωνία. Η λογική της Δαμασκού είναι να αναζητά την εύνοια ανταγωνιστικών δυνάμεων, χωρίς να δένεται με κάποιο στρατόπεδο.

Αν, όμως, αναλάβει να στείλει στρατεύματα, και ενώ το Ριάντ έχει ήδη επενδύσει οικονομικά στη Δαμασκό, η γραμμή αυτή καταρρέει.

Η Συρία ξανά απέναντι στο Ιράν

Σε ένα τρίτο σκέλος, ο ειδικός εκτιμά ότι η συμμετοχή στην εκστρατεία που ηγείται η Σαουδική Αραβία κατά των Χούθι πιθανότατα θα έβαζε και πάλι τη Συρία στο στόχαστρο του Ιράν. Πριν από μήνες ο Σάρα είχε απορρίψει το ενδεχόμενο να ανοίξει καινούργιο μέτωπο απέναντι στη Χεζμπολάχ. Τον Ιούλιο πρώην αξιωματούχος του Ιράν προειδοποίησε ότι, αν υπάρξει επέμβαση κατά της Χεζμπολάχ στον Λίβανο, θα ακολουθούσαν ιρανικές επιθέσεις με πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη κατά της Συρίας.

Από τότε που ηττήθηκε ο Άσαντ, ο Σάρα προσπαθεί να μην εμπλακεί η Συρία σε απευθείας αντιπαράθεση με το Ιράν και τις οργανώσεις που αυτό υποστηρίζει, για να μην τους δοθεί αφορμή να αποσταθεροποιήσουν τη χώρα του.

Η προοπτική αποστολής συριακών δυνάμεων στην Υεμένη έχει ήδη προκαλέσει την αντίδραση του πρώην υπουργού Εσωτερικών του Ιράκ Μπακίρ αλ Ζουμπαϊντί, πρώην μέλους της φιλοϊρανικής Οργάνωσης Μπαντρ. Απείλησε ότι, αν ο Σάρα αναπτύξει στρατεύματα, η Συρία θα μπορούσε να δεχθεί «καταστροφικά πλήγματα από τους Χούθι» και επιθέσεις «από άλλα μέτωπα».

Σε μέσα των Χούθι, η πιθανή άφιξη στρατιωτών από τη Συρία εμφανίστηκε ως τρόπος ώστε η σύγκρουση να γίνει «υπαρξιακή σεχταριστική αντιπαράθεση».

Από τον Μάρτιο του 2026 κιόλας, η Συντονιστική Επιτροπή της Ιρακινής Αντίστασης, μια ομπρέλα πολιτοφυλακών που στηρίζει το Ιράν, είχε προειδοποιήσει τον Σάρα πως εμπλοκή της Συρίας εναντίον των συμμάχων του Ιράν θα σήμαινε «κήρυξη πολέμου εναντίον ολόκληρου του Άξονα της Αντίστασης».

Στο εσωτερικό της Συρίας η ανησυχία είναι διάχυτη, ακόμη και ανάμεσα σε όσους δεν τρέφουν ιδιαίτερη συμπάθεια για το Ιράν ή τους Χούθι.

«Το συριακό αίμα… δεν είναι προς πώληση», δήλωσε ένας Σύρος σχολιαστής, χαρακτηρίζοντας την προτεινόμενη ανάπτυξη στρατευμάτων «απαράδεκτη». Άλλος έθεσε το ενδεχόμενο ιρανικών αντιποίνων: «Αν πολεμήσουμε τους Χούθι και το Ιράν απαντήσει βομβαρδίζοντάς μας, ποιος θα το σταματήσει;». Κάποιος ακόμη έγραψε στο X: «Είναι σκέτη ηλιθιότητα να μπούμε σε έναν πόλεμο που δεν μας αφορά».

Καθώς τα στρατιωτικά οφέλη από τη συριακή συμμετοχή παραμένουν αβέβαια, ο αναλυτής του FDD εκτιμά ότι θα είναι δύσκολο να πειστούν ξένες κυβερνήσεις να επενδύσουν στη Συρία, αν αυτή αρχίσει να στέλνει στρατεύματα σε πολέμους πολύ πέρα από τα σύνορά της.

Μείνετε σε επαφή μαζί μας:
Κάντε like κι ακολουθήστε τη σελίδα μας στο Facebook
Στο Twitter: Follow