Ο Μπόρτσερντς σταματά να βαθμολογεί την ορθότητα των εργασιών λόγω τεχνητής νοημοσύνης

Η τριτοβάθμια εκπαίδευση βρίσκεται, εξαιτίας της τεχνητής νοημοσύνης, μπροστά σε δομική κρίση. Ο τρόπος με τον οποίο κρίνονταν έως σήμερα οι φοιτητικές εργασίες φαίνεται να αγγίζει την αρχή του τέλους, χωρίς να έχει σβήσει το ερωτηματικό.

Δεν υπάρχει εύκολος τρόπος να διακρίνει κανείς έργο που έφτιαξε άνθρωπος από έργο που έφτιαξε τεχνητή νοημοσύνη.

Η διάδοση των εργαλείων στα πανεπιστημιακά έδρανα ανατρέπει την καθιερωμένη εκπαιδευτική διαδικασία ήσυχα, αλλά με καταλυτικό αποτέλεσμα.

Τι αλλάζει η τεχνητή νοημοσύνη στην αξιολόγηση

Μέσα σε αυτό το κλίμα, ολοένα περισσότεροι ακαδημαϊκοί θέτουν το ερώτημα τι απομένει από την αξιολόγηση μιας εργασίας, όταν μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα η τεχνολογία μπορεί να δώσει τέλειες απαντήσεις.

Την πιο σαφή απάντηση, ενδεχομένως και κυνική, έδωσε ο διακεκριμένος μαθηματικός Ρίτσαρντ Μπόρτσερντς (Richard Borcherds), καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϊ.

Πήρε την οριστική απόφαση να μην κρίνει πια τις κατ' οίκον εργασίες των φοιτητών του με βάση το αν οι απαντήσεις είναι σωστές. Η τακτική αυτή, όπως δήλωσε, «δεν έχει πια κανένα νόημα».

Γιατί η ορθή απάντηση οδηγεί σε αδιέξοδο

Όπως εξηγεί ο καθηγητής του Μπέρκλεϊ, η βαθμολόγηση της ορθότητας σε ασκήσεις εκτός αιθούσης γεννά στρεβλή κουλτούρα.

• Αντικίνητρο στην ουσιαστική μάθηση: Αν ο βαθμός στηρίζεται στο τελικό αποτέλεσμα, ο φοιτητής ωθείται να χρησιμοποιήσει τεχνητή νοημοσύνη για να εξασφαλίσει το «άριστα», παρακάμπτοντας την τριβή και την κατανόηση.
• Τιμωρία της εντιμότητας: Όσοι φοιτητές διαλέγουν να λύσουν τις ασκήσεις μόνοι τους και κάνουν, αναπόφευκτα, λάθη όσο μαθαίνουν, μένουν με βαθμούς χαμηλότερους από όσους κατέθεσαν κείμενα που παρήγαγαν αλγόριθμοι.

Για τον Μπόρτσερντς, η καθιερωμένη βαθμολόγηση εργασιών δεν μετρά πια τη γνώση. Μετρά την ικανότητα πρόσβασης και χρήσης τεχνολογικών εργαλείων.

Τυπική παράδοση και επιστροφή στις εξετάσεις της αίθουσας

Ο Ρίτσαρντ Μπόρτσερντς, καταξιωμένος μαθηματικός, τιμήθηκε το 1998 με το μετάλλιο Φιλντς, μία από τις σημαντικότερες διακρίσεις στον χώρο των μαθηματικών. Κατά την εκτίμησή του, η εκτεταμένη προσφυγή σε εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης έχει αφαιρέσει αξία από τον παραδοσιακό τρόπο αξιολόγησης των εργασιών, όπως μεταφέρει η New York Post.

Θέλοντας να επαναφέρει την ισορροπία, άλλαξε από τη ρίζα το μοντέλο κρίσης. Οι κατ' οίκον εργασίες παίρνουν βαθμό αποκλειστικά ανάλογα με το αν οι φοιτητές τις ολοκλήρωσαν. Δεν εξετάζεται αν οι απαντήσεις είναι σωστές ή λανθασμένες. Μένουν μέσο εξάσκησης για όποιον θέλει να μάθει και παύουν να είναι κριτήριο ακαδημαϊκής επίδοσης.

Παράλληλα, η αξιολόγηση μεταφέρεται σχεδόν στο σύνολό της στις εξετάσεις με φυσική παρουσία. Οι φοιτητές δεν έχουν πρόσβαση σε ηλεκτρονικές συσκευές και οι διδάσκοντες επιτηρούν άμεσα. Έτσι το αμφιθέατρο μένει ο μόνος χώρος όπου ελέγχεται η πραγματική κριτική σκέψη και η αυτόνομη γνώση του φοιτητή.

Το αύριο της διδασκαλίας χωρίς έτοιμες λύσεις

Το παράδειγμα του Μπόρτσερντς δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό. Είναι το τέλος που είχε προαναγγελθεί για μια ολόκληρη εποχή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Ο καθηγητής παραδέχεται ανοιχτά ότι, με τόσο γρήγορες εξελίξεις στην τεχνητή νοημοσύνη, κανείς δεν γνωρίζει πώς θα μοιάζει η διδασκαλία τα επόμενα χρόνια.

Από τη στιγμή που η παραγωγική νοημοσύνη μπορεί να αντιμετωπίζει πολύπλοκα προβλήματα, το πανεπιστήμιο έχει να επανακαθορίσει εξαρχής και τη βαθμολόγηση και το νόημα της εκπαίδευσης στην ψηφιακή εποχή.

Μείνετε σε επαφή μαζί μας:
Κάντε like κι ακολουθήστε τη σελίδα μας στο Facebook
Στο Twitter: Follow