Ο Πλάτων, όπως έχουμε ήδη αναφέρει, έπραξε και κάτι άλλο: χρησιμοποίησε για τη σύνταξη του τεχνικού λεξιλογίου του λέξεις της κοινής γλώσσας με νέα σημασία. Δύο εξ αυτών μάλιστα, το είδος και η ιδέα (αμφότερες έχουν την έννοια της μορφής και συνδέονται ετυμολογικώς με το ρήμα ορώ), υπήρξαν μείζονος σημασίας όροι για τη θεμελίωση του πλατωνικού φιλοσοφικού οικοδομήματος. Και τούτο, επειδή είναι εκείνες που δηλώνουν τα νοητά, τον κόσμο των αρχετύπων ή των αιώνιων προτύπων (παραδειγμάτων), των ιδανικών και άφθαρτων οντοτήτων, που αντιπαρατίθεται στα αισθητά, τον κόσμο των ειδώλων ή των φαινομένων, της γένεσης και της φθοράς. Η τάξη στη σχέση μεταξύ των δύο κόσμων του Πλάτωνος διασφαλίζεται από την ψυχήν, η οποία διοικεί το σώμα και αποτελεί ένα μείγμα από τρία συστατικά: την ουσίαν (ύπαρξη), το ταυτόν (ταυτότητα) και το θάτερον (ετερότητα ή διαφορά). Σύμφωνα με την περίφημη πλατωνική θεωρία των ιδεών, το σύνολο των όντων, όλα τα πράγματα, λαμβάνουν μέρος και στο «ένα» και στο πλήθος –είναι και «ένα» και πολλά»–, τα δε αισθητά αντικείμενα, τα πράγματα του κόσμου μας, λαμβάνουν μέρος στ
Διαβάστε περισσότερα |