Μία από τις γλώσσες της ινδοευρωπαϊκής οικογένειας για τις οποίες πολύ λίγα μπορούμε να πούμε μετά βεβαιότητος είναι η ιλλυρική. Τα κατάλοιπα της γλώσσας αυτής είναι πενιχρότατα, οι δε γνώσεις μας για τη μορφολογία της και το φωνολογικό της σύστημα είναι ελάχιστες. Είναι αξιοσημείωτο εν προκειμένω ότι η ιλλυρική έχει συσχετιστεί με τη μεσσαπική γλώσσα (σύμφωνα με την ανεπιβεβαίωτη αυτή θεωρία, η μεσσαπική, την οποία μιλούσαν κατά την αρχαιότητα στην περιοχή της Απουλίας, στο νοτιοανατολικό τμήμα της ιταλικής χερσονήσου, ήταν διάλεκτος της ιλλυρικής γλώσσας), ενώ έχει απορριφθεί η παλαιότερη σύνδεση της ιλλυρικής με τη βενετική γλώσσα. Οι φορείς τής υπό εξέταση γλώσσας, οι Ιλλυριοί –ένα βαρβαρικό έθνος κατά τον Ηρόδοτο–, ήταν χωρισμένοι σε διάφορα φύλα (Ταυλάντιοι, Άβαντες, Αλβανοί κ.ά.), που ο αριθμός τους ποικίλλει ανά αρχαία πηγή. Πολλά από τα ιλλυρικά αυτά φύλα συνενώθηκαν τον 4ο αιώνα π.Χ. και συγκρότησαν κράτος. Τον επόμενο αιώνα, και συγκεκριμένα το 229 π.Χ., άρχισε η πολεμική αναμέτρηση των Ιλλυριών με τους Ρωμαίους (οι λεγόμενοι Ιλλυρικοί Πόλεμοι, τρεις τον αριθμό), που οδή
Διαβάστε περισσότερα |