Έπρεπε να είναι η νύχτα της λύτρωσης, η στιγμή που ένα ολόκληρο έθνος θα έκλεινε έναν κύκλο μισού αιώνα. Αντί γι’ αυτό, το Μαρόκο βυθίστηκε σε μια συλλογική σιωπή, βαριά όσο και τα δάκρυα που κύλησαν στο χορτάρι του Ραμπάτ. Η ήττα με 1-0 από τη Σενεγάλη στον τελικό του Κόπα Άφρικα δεν ήταν απλώς ένα χαμένο τρόπαιο· ήταν μια πληγή ανοιχτή, γιατί αυτή τη φορά η νίκη δεν ήταν μόνο επιθυμία. Ήταν εντολή. Από τον λαό, από την ιστορία, ακόμα και από τον ίδιο τον βασιλιά. Ο αγώνας κύλησε σε μια παράξενη, σχεδόν παράλογη ένταση. Το Μαρόκο κράτησε, άντεξε, σώθηκε επανειλημμένα χάρη στον εκπληκτικό Γιασίν Μπουνού, τον τερματοφύλακα που στο τέλος αναδείχθηκε ο καλύτερος παίκτης της βραδιάς, παρότι ανήκε στους ηττημένους. Και όταν, στις καθυστερήσεις, ήρθε εκείνη η αμφιλεγόμενη απόφαση του μέχρι τότε άψογου διαιτητή Νγκάμπο Ντάλα –ένα πέναλτι για μια σπρωξιά που ίσως δεν ήταν ποτέ σπρωξιά– το στάδιο κράτησε την ανάσα του. Οι παίκτες της Σενεγάλης αποχώρησαν από το γήπεδο διαμαρτυρόμενοι, με τον φόβο των πειθαρχικών συνεπειών να αιωρείται. Το Μαρόκο είχε μπροστά του το τρόπαιο. Και το έχασε. Ο
Διαβάστε περισσότερα |