200 της Καισαριανής: «Κάποτε τα μυδράλια σταμάτησαν» - Τι λένε μάρτυρες της φρίκης και συγγενείς εκτελεσθέντων Ημερομηνία:
Σήμερα 18/2/2026, 19:32 - Εμφανίσεις: 5
Αυτοί οι λεβέντες της Καισαριανής, αυτοί οι 200 κομμουνιστές που στάθηκαν μπροστά από τις ναζιστικές κάννες χωρίς φόβο, όπως φαίνεται ξεκάθαρα στις φωτογραφίες που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας, ζωντανεύουν μέσα από μαρτυρίες και λόγια συγγενών τους.
Πίσω από κάθε φωτογραφία, μια ανθρώπινη ιστορία.
Πίσω από κάθε τραγωδία, κάθε ιστορική στιγμή, μια οικογένεια.
Άλλος ήταν πατέρας και άφηνε πίσω οικογένεια, άλλος ήταν έτοιμος να κάνει οικογένεια, άλλος ήταν μικρό παιδί.
Ο γνωστός ηθοποιός Γιάννης Βόγλης έζησε τη φρίκη σε τρυφερή ηλικία.
Η περιγραφή του καθηλώνει:googletag.cmd.push(function() { googletag.display("300x250_m1"); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display("300x250_middle_1")}) «Θα πω μία πραγματική ιστορία.
Μικρός μεγάλωσα στον Βύρωνα, σε ένα ύψωμα.
Εκεί ακούγαμε κάθε μέρα τα μυδράλια από το Σκοπευτήριο της Καισαριανής και από τις ριπές υπολογίζαμε περίπου πόσες ήταν οι εκτελέσεις.
Την Κυριακή την 1η του Μάη του 1944, έγινε η μεγάλη εκτέλεση των 200.
Αυτή η εκτέλεση κράτησε σχεδόν ολόκληρη την ημέρα.
Όλος ο κόσμος ήταν στις πόρτες και στα παράθυρα.
Νεκρική σιγή.
Δεν μιλούσε κανείς.
»Κάποτε τα μυδράλια σταμάτησαν.
Προς στο σούρουπο, από κάτω στον δρόμο φάνηκαν κάποιες μικρές φλογίτσες που ανέβαιναν.
Όσο η πορεία ανέβαινε πλήθαινε, γιατί ο κόσμος έβγαινε από τα σπίτια του και ακολουθούσε.
Κρατούσαν μικρά δαδιά.
Τότε δεν παρευρίσκονταν κεριά.
Ακολουθήσαμε κι εμείς.
Φτάσαμε σ’ ένα πλάτωμα που ήταν ένα μεγάλο σταυροδρόμι.
Από όλους τους δρόμους ερχόταν κόσμος με δαδιά αναμμένα.
Εκεί σιωπηλά γονατίσαμε και με σκυφτό το κεφάλι, ψάλλαμε το “Πέσατε θύματα, αδέλφια μου εσείς”.
Αυτή η ενότητα και αυτή η ομοψυχία που υπήρχε, ήταν αυτό που έκανε τη διαφορά με το σήμερα».googletag.cmd.push(function() { googletag.display("300x250_middle_2"); }); Συγγενείς των εκτελεσθέντων, αναγνωρίζουν ο ένας μετά τον άλλον τα δικά τους πρόσωπα και μιλούν με δέος για την ώρα που θα αντικρύσουν τον δικό τους άνθρωπο στις φωτογραφίες, σε μια τελευταία του στιγμή πριν από τον θάνατο.doc...