Οι αστÏονόμοι κάθονταν σε αναμμÎνα κάÏβουνα την πεÏασμÎνη άνοιξη, πεÏιμÎνοντας τη μαÏÏη Ï„ÏÏπα που είναι στην καÏδιά του Γαλαξία μας να καταπιεί μια μάζα αεÏίου και να επιφÎÏει υπεÏθÎαμα. ΤÏεις νÎες ÎÏευνες δείχνουν τώÏα να εξηγοÏν το γιατί.
Το 2002 τα τηλεσκόπια εντόπισαν Îνα σÏννεφο αεÏίου, με την ονομασία G2, να πλησιάζει στον Τοξότη Α* (Ï€ÏοφÎÏεται Α αστεÏίσκος του Τοξότη), μια πεÏιοχή στην καÏδιά του Μίλκι ΟυÎι στην οποία κÏÏβεται μια μαÏÏη Ï„ÏÏπα βαÏÎων βαÏών, με μάζα εκατομμÏÏια φοÏÎÏ‚ μεγαλÏτεÏη από του Ήλιου (Ï„Îτοιες μαÏÏες Ï„ÏÏπες πιστεÏεται εξάλλου ότι υπάÏχουν στα κÎντÏα όλων των μεγάλων γαλαξιών).
Οι αστÏονόμοι Ï€ÏοÎβλεπαν τότε ότι Îνα μÎÏος του νÎφους G2 θα Ï€ÏοσÎκÏουε φÎτος την άνοιξη στο δίσκο Ï…Î»Î¹ÎºÎ¿Ï Ï€Î¿Ï… πεÏιβάλλει τη μαÏÏη Ï„ÏÏπα. Η σÏγκÏουση υψηλής ενÎÏγειας θα δημιουÏγοÏσε μια Îντονη λάμψη που ίσως αποκάλυπτε νÎα στοιχεία για τη συμπεÏιφοÏά του Ï„ÎÏατος.
Το σόου όμως δεν ήÏθε ποτÎ. Στην πιο Ï€Ïόσφατη από τις νÎες ÎÏευνες, ο εÏευνητής που είχε Ï€ÏοβλÎψει τη σÏγκÏουση του G2, ο ΣτÎφαν Γκίλεσεν του ΙνστιτοÏτου Εξωγήινης Φυσικής Max Planck στη ΓεÏμανία, παÏουσιάζει νÎες παÏατηÏήσεις από το Â«Î Î¿Î»Ï ÎœÎµÎ³Î¬Î»Î¿ Τηλεσκόπιο» (VLT) του ΕυÏÏ‰Ï€Î±ÏŠÎºÎ¿Ï Îότιου ΑστεÏοσκοπείου (ESO) στη Χιλή.
Οι παÏατηÏήσεις δείχνουν ότι το G2 κινείται σε σχεδόν ταυτόσημη Ï„Ïοχιά με το G1, Îνα άλλο νÎφος αεÏίου που είχε πλησιάσει τη μαÏÏη Ï„ÏÏπα Ï€Ïιν από 13 χÏόνια. Αυτό υποδηλώνει ότι τα G1 και G2 δεν ήταν ανεξάÏτητα, απομονωμÎνα Î¼ÎµÏ„Î±Î¾Ï Ï„Î¿Ï…Ï‚ νÎφη, αλλά αποτελοÏν τμήματα ενός μακÏόστενου νÎφους που μοιάζει με νήμα.
Το σόου δεν ήÏθε επειδή η Ïοή Ï…Î»Î¹ÎºÎ¿Ï Ï€Ïος τη μαÏÏη Ï„ÏÏπα είναι μικÏή αλλά συνεχής, και δεν ÎÏχεται σε ÏιπÎÏ‚ που θα ήταν δυνατόν να Ï€ÏοκαλÎσουν λάμψεις.
Η ÎÏευνα, η οποία αναÏτήθηκε στην υπηÏεσία Ï€Ïοδημοσίευσης arXiv, είναι σε συμφωνία με μελÎτη για το ίδιο θÎμα που είχε δημοσιευτεί τον ΑπÏίλιο στο Astrophysical Journal Letters.
ΔιαφοÏετική γνώμη Îχει ωστόσο ομάδα αστÏονόμων στο Πανεπιστήμιο της ΚαλιφόÏνια στο Λος Άντζελες. Όπως τονίζει ο δικτυακός τόπος του πεÏÎ¹Î¿Î´Î¹ÎºÎ¿Ï Nature, η εÏευνητÎÏ‚ ανÎφεÏαν με άÏθÏο τους στην Διεθνή Ένωση ΑστÏονομίας ότι το G2 ίσως κÏÏβει στην καÏδιά του Îνα άστÏο, του οποίου η βαÏυτική Îλξη Ï€Ïοστάτευσε το νÎφος αεÏίου από τις οÏÎξεις τη μαÏÏης Ï„ÏÏπας. Αυτό θα σήμαινε ότι το G2 δεν αποτελεί μÎÏος ενός μεγαλÏτεÏου νήματος αεÏίου.
Σε κάθε πεÏίπτωση, οι αστÏονόμοι Îχουν να ελπίζουν σε Îνα μελλοντικό σόου. Σε μεÏικά χÏόνια Îως οÏισμÎνες δεκαετίες, το G2 θα διασχίσει, ακολουθώντας μια σπειÏοειδή διαδÏομή, το δίσκο σκόνης και αεÏίου που πεÏιβάλλει τον Τοξότη Α*. Το Ï€ÎÏασμα θα μποÏοÏσε να αποκαλÏψει νÎα στοιχεία για τις ιδιότητες του δίσκου, καθώς και για τις διατÏοφικÎÏ‚ συνήθειες της μελανής οπής.
Το 2002 τα τηλεσκόπια εντόπισαν Îνα σÏννεφο αεÏίου, με την ονομασία G2, να πλησιάζει στον Τοξότη Α* (Ï€ÏοφÎÏεται Α αστεÏίσκος του Τοξότη), μια πεÏιοχή στην καÏδιά του Μίλκι ΟυÎι στην οποία κÏÏβεται μια μαÏÏη Ï„ÏÏπα βαÏÎων βαÏών, με μάζα εκατομμÏÏια φοÏÎÏ‚ μεγαλÏτεÏη από του Ήλιου (Ï„Îτοιες μαÏÏες Ï„ÏÏπες πιστεÏεται εξάλλου ότι υπάÏχουν στα κÎντÏα όλων των μεγάλων γαλαξιών).
Οι αστÏονόμοι Ï€ÏοÎβλεπαν τότε ότι Îνα μÎÏος του νÎφους G2 θα Ï€ÏοσÎκÏουε φÎτος την άνοιξη στο δίσκο Ï…Î»Î¹ÎºÎ¿Ï Ï€Î¿Ï… πεÏιβάλλει τη μαÏÏη Ï„ÏÏπα. Η σÏγκÏουση υψηλής ενÎÏγειας θα δημιουÏγοÏσε μια Îντονη λάμψη που ίσως αποκάλυπτε νÎα στοιχεία για τη συμπεÏιφοÏά του Ï„ÎÏατος.
Το σόου όμως δεν ήÏθε ποτÎ. Στην πιο Ï€Ïόσφατη από τις νÎες ÎÏευνες, ο εÏευνητής που είχε Ï€ÏοβλÎψει τη σÏγκÏουση του G2, ο ΣτÎφαν Γκίλεσεν του ΙνστιτοÏτου Εξωγήινης Φυσικής Max Planck στη ΓεÏμανία, παÏουσιάζει νÎες παÏατηÏήσεις από το Â«Î Î¿Î»Ï ÎœÎµÎ³Î¬Î»Î¿ Τηλεσκόπιο» (VLT) του ΕυÏÏ‰Ï€Î±ÏŠÎºÎ¿Ï Îότιου ΑστεÏοσκοπείου (ESO) στη Χιλή.
Οι παÏατηÏήσεις δείχνουν ότι το G2 κινείται σε σχεδόν ταυτόσημη Ï„Ïοχιά με το G1, Îνα άλλο νÎφος αεÏίου που είχε πλησιάσει τη μαÏÏη Ï„ÏÏπα Ï€Ïιν από 13 χÏόνια. Αυτό υποδηλώνει ότι τα G1 και G2 δεν ήταν ανεξάÏτητα, απομονωμÎνα Î¼ÎµÏ„Î±Î¾Ï Ï„Î¿Ï…Ï‚ νÎφη, αλλά αποτελοÏν τμήματα ενός μακÏόστενου νÎφους που μοιάζει με νήμα.
Το σόου δεν ήÏθε επειδή η Ïοή Ï…Î»Î¹ÎºÎ¿Ï Ï€Ïος τη μαÏÏη Ï„ÏÏπα είναι μικÏή αλλά συνεχής, και δεν ÎÏχεται σε ÏιπÎÏ‚ που θα ήταν δυνατόν να Ï€ÏοκαλÎσουν λάμψεις.
Η ÎÏευνα, η οποία αναÏτήθηκε στην υπηÏεσία Ï€Ïοδημοσίευσης arXiv, είναι σε συμφωνία με μελÎτη για το ίδιο θÎμα που είχε δημοσιευτεί τον ΑπÏίλιο στο Astrophysical Journal Letters.
ΔιαφοÏετική γνώμη Îχει ωστόσο ομάδα αστÏονόμων στο Πανεπιστήμιο της ΚαλιφόÏνια στο Λος Άντζελες. Όπως τονίζει ο δικτυακός τόπος του πεÏÎ¹Î¿Î´Î¹ÎºÎ¿Ï Nature, η εÏευνητÎÏ‚ ανÎφεÏαν με άÏθÏο τους στην Διεθνή Ένωση ΑστÏονομίας ότι το G2 ίσως κÏÏβει στην καÏδιά του Îνα άστÏο, του οποίου η βαÏυτική Îλξη Ï€Ïοστάτευσε το νÎφος αεÏίου από τις οÏÎξεις τη μαÏÏης Ï„ÏÏπας. Αυτό θα σήμαινε ότι το G2 δεν αποτελεί μÎÏος ενός μεγαλÏτεÏου νήματος αεÏίου.
Σε κάθε πεÏίπτωση, οι αστÏονόμοι Îχουν να ελπίζουν σε Îνα μελλοντικό σόου. Σε μεÏικά χÏόνια Îως οÏισμÎνες δεκαετίες, το G2 θα διασχίσει, ακολουθώντας μια σπειÏοειδή διαδÏομή, το δίσκο σκόνης και αεÏίου που πεÏιβάλλει τον Τοξότη Α*. Το Ï€ÎÏασμα θα μποÏοÏσε να αποκαλÏψει νÎα στοιχεία για τις ιδιότητες του δίσκου, καθώς και για τις διατÏοφικÎÏ‚ συνήθειες της μελανής οπής.


































