Η φαγοÏÏα είναι συχνά ακαταμάχητη, όμως το ξÏσιμο δεν φÎÏνει πάντα ανακοÏφιση. ΜελÎτη στις ΗΠΑ αποκαλÏπτει ότι το ξÏσιμο Ï€Ïοκαλεί την Îκλυση ενός νευÏοδιαβιβαστή που επιδεινώνει τον κνησμό.
Εδώ και δεκαετίες είναι γνωστό ότι οι επιφανειακÎÏ‚ βλάβες του δÎÏματος που Ï€Ïοκαλεί το ξÏσιμο δημιουÏγοÏν Îνα ελαφÏÏŒ αίσθημα πόνου. Ο πόνος αυτός θα μποÏοÏσε να μετÏιάσει για λίγο τον κνησμό, καθώς αναγκάζει τα αισθητικά νεÏÏα να διαβιβάζουν στον εγκÎφαλο σήματα πόνου αντί φαγοÏÏας.
«Το Ï€Ïόβλημα είναι πως όταν ο εγκÎφαλος πάÏει αυτά τα σήματα πόνου, αντιδÏά παÏάγοντας το νευÏοδιαβιβαστή σεÏοτονίνη, ώστε να μετÏιάσει τον πόνο» τονίζει ο Ζου Φενγκ Τσεν του Πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον, επικεφαλής της μελÎτης.
«Διαπιστώσαμε όμως ότι, καθώς η σεÏοτονίνη εξαπλώνεται από τον εγκÎφαλο στο νωτιαίο μυελό, θα μποÏοÏσε να μεταπηδήσει από τους νευÏώνες που αντιλαμβάνονται τον πόνο σε νευÏικά κÏτταÏα που επηÏεάζουν την Îνταση του κνησμοÏ».
Με άλλα λόγια, η αντίδÏαση του εγκεφάλου στον πόνο του ξυσίματος θα μποÏοÏσε να οδηγήσει σε Îναν φαÏλο κÏκλο που επιδεινώνει τη φαγοÏÏα.
Η μελÎτη, η οποία δημοσιεÏεται στην ÎγκÏιτη επιθεώÏηση Neuron, Ï€Ïαγματοποιήθηκε σε ποντίκια που είχαν Ï„Ïοποποιηθεί γενετικά ώστε να μην παÏάγουν σεÏοτονίνη. Τα πειÏάματα Îδειξαν ότι τα Ï„ÏοποποιημÎνα πειÏαματόζωα ξÏνονταν λιγότεÏο όταν δεχόταν ενÎσεις μιας ουσίας που κανονικά Ï€Ïοκαλεί φαγοÏÏα. Όταν όμως δÎχτηκαν ενÎσεις σεÏοτονίνης, το αίσθημα του ÎºÎ½Î·ÏƒÎ¼Î¿Ï Ï†Î¬Î½Î·ÎºÎµ να επιστÏÎφει στα κανονικά επίπεδα.
«Αυτό ταιÏιάζει με την ιδÎα ότι τα σήματα πόνου και ÎºÎ½Î·ÏƒÎ¼Î¿Ï Î¼ÎµÏ„Î±Î´Î¯Î´Î¿Î½Ï„Î±Î¹ μÎσω διαφοÏετικών αλλά παÏόμοιων οδών» λÎει ο Τσεν. «Το ξÏσιμο θα μποÏοÏσε να απαλÏνει τον κνησμό Ï€Ïοκαλώντας ελαφÏÏ Ï€ÏŒÎ½Î¿. Όταν όμως ο οÏγανισμός αντιδÏά στα σήματα του πόνου, η αντίδÏαση αυτή θα μποÏοÏσε να επιδεινώσει τον κνησμό.
Στην επόμενη φάση της μελÎτης, οι εÏευνητÎÏ‚ ανακάλυψαν ότι η σεÏοτονίνη συνδÎεται με Îναν συγκεκÏιμÎνο υποδοχÎα (5HT1A) στους νευÏώνες GRPR του νωτιαίου μυελοÏ, που στÎλνουν σήματα ÎºÎ½Î·ÏƒÎ¼Î¿Ï Î±Ï€ÏŒ το δÎÏμα στον εγκÎφαλο.
Δυστυχώς, επισημαίνουν οι εÏευνητÎÏ‚, η ανακάλυψη είναι απίθανο να οδηγήσει άμεσα σε θεÏαπείες κατά της φαγοÏÏας, δεδομÎνου ότι η σεÏοτονίνη εμπλÎκεται σε πολλÎÏ‚ διαφοÏετικÎÏ‚ λειτουÏγίες του οÏγανισμοÏ, από το μεταβολισμό μÎχÏι τη ÏÏθμιση της διάθεσης.
ΜÎχÏι να γίνει καλÏτεÏα κατανοητός ο μηχανισμός της φαγοÏÏας, οι εÏευνητÎÏ‚ Îχουν μόνο μια συμβουλή να δώσουν: Ï€Ïοσπαθήστε να μην ξÏνεστε.
ΕπιμÎλεια: ΒαγγÎλης Î Ïατικάκης
Εδώ και δεκαετίες είναι γνωστό ότι οι επιφανειακÎÏ‚ βλάβες του δÎÏματος που Ï€Ïοκαλεί το ξÏσιμο δημιουÏγοÏν Îνα ελαφÏÏŒ αίσθημα πόνου. Ο πόνος αυτός θα μποÏοÏσε να μετÏιάσει για λίγο τον κνησμό, καθώς αναγκάζει τα αισθητικά νεÏÏα να διαβιβάζουν στον εγκÎφαλο σήματα πόνου αντί φαγοÏÏας.
«Το Ï€Ïόβλημα είναι πως όταν ο εγκÎφαλος πάÏει αυτά τα σήματα πόνου, αντιδÏά παÏάγοντας το νευÏοδιαβιβαστή σεÏοτονίνη, ώστε να μετÏιάσει τον πόνο» τονίζει ο Ζου Φενγκ Τσεν του Πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον, επικεφαλής της μελÎτης.
«Διαπιστώσαμε όμως ότι, καθώς η σεÏοτονίνη εξαπλώνεται από τον εγκÎφαλο στο νωτιαίο μυελό, θα μποÏοÏσε να μεταπηδήσει από τους νευÏώνες που αντιλαμβάνονται τον πόνο σε νευÏικά κÏτταÏα που επηÏεάζουν την Îνταση του κνησμοÏ».
Με άλλα λόγια, η αντίδÏαση του εγκεφάλου στον πόνο του ξυσίματος θα μποÏοÏσε να οδηγήσει σε Îναν φαÏλο κÏκλο που επιδεινώνει τη φαγοÏÏα.
Η μελÎτη, η οποία δημοσιεÏεται στην ÎγκÏιτη επιθεώÏηση Neuron, Ï€Ïαγματοποιήθηκε σε ποντίκια που είχαν Ï„Ïοποποιηθεί γενετικά ώστε να μην παÏάγουν σεÏοτονίνη. Τα πειÏάματα Îδειξαν ότι τα Ï„ÏοποποιημÎνα πειÏαματόζωα ξÏνονταν λιγότεÏο όταν δεχόταν ενÎσεις μιας ουσίας που κανονικά Ï€Ïοκαλεί φαγοÏÏα. Όταν όμως δÎχτηκαν ενÎσεις σεÏοτονίνης, το αίσθημα του ÎºÎ½Î·ÏƒÎ¼Î¿Ï Ï†Î¬Î½Î·ÎºÎµ να επιστÏÎφει στα κανονικά επίπεδα.
«Αυτό ταιÏιάζει με την ιδÎα ότι τα σήματα πόνου και ÎºÎ½Î·ÏƒÎ¼Î¿Ï Î¼ÎµÏ„Î±Î´Î¯Î´Î¿Î½Ï„Î±Î¹ μÎσω διαφοÏετικών αλλά παÏόμοιων οδών» λÎει ο Τσεν. «Το ξÏσιμο θα μποÏοÏσε να απαλÏνει τον κνησμό Ï€Ïοκαλώντας ελαφÏÏ Ï€ÏŒÎ½Î¿. Όταν όμως ο οÏγανισμός αντιδÏά στα σήματα του πόνου, η αντίδÏαση αυτή θα μποÏοÏσε να επιδεινώσει τον κνησμό.
Στην επόμενη φάση της μελÎτης, οι εÏευνητÎÏ‚ ανακάλυψαν ότι η σεÏοτονίνη συνδÎεται με Îναν συγκεκÏιμÎνο υποδοχÎα (5HT1A) στους νευÏώνες GRPR του νωτιαίου μυελοÏ, που στÎλνουν σήματα ÎºÎ½Î·ÏƒÎ¼Î¿Ï Î±Ï€ÏŒ το δÎÏμα στον εγκÎφαλο.
Δυστυχώς, επισημαίνουν οι εÏευνητÎÏ‚, η ανακάλυψη είναι απίθανο να οδηγήσει άμεσα σε θεÏαπείες κατά της φαγοÏÏας, δεδομÎνου ότι η σεÏοτονίνη εμπλÎκεται σε πολλÎÏ‚ διαφοÏετικÎÏ‚ λειτουÏγίες του οÏγανισμοÏ, από το μεταβολισμό μÎχÏι τη ÏÏθμιση της διάθεσης.
ΜÎχÏι να γίνει καλÏτεÏα κατανοητός ο μηχανισμός της φαγοÏÏας, οι εÏευνητÎÏ‚ Îχουν μόνο μια συμβουλή να δώσουν: Ï€Ïοσπαθήστε να μην ξÏνεστε.
ΕπιμÎλεια: ΒαγγÎλης Î Ïατικάκης


































