Είναι μια από τις ελάχιστες πεÏιπτώσεις μεταφοÏάς γονιδίων ανάμεσα σε πολυκÏτταÏους οÏγανισμοÏÏ‚: Îνας θαλάσσιος γυμνοσάλιαγκας που Îχει ενσωματώσει στο DNA του γονίδια από τα μονοκÏτταÏα φÏκη με τα οποία Ï„ÏÎφεται.
Οι επιστήμονες γνωÏίζουν από τη δεκαετία του 1970 ότι το σμαÏαγδÎνιος γυμνοσάλιαγκας Elysia chlorotica, ο οποίος ζει Îξω από τις ανατολικÎÏ‚ ακτÎÏ‚ των ΗΠΑ, κλÎβει και ενσωματώνει στα κÏτταÏά του δομÎÏ‚ των φυκών που ονομάζονται χλωÏοπλάστες.
Τα οÏγανίδια αυτά, τα οποία κανονικά δεν υπάÏχουν στα ζώα, φωτοσυνθÎτουν και δίνουν στο μαλάκιο το ζωηÏÏŒ Ï€Ïάσινο χÏώμα με το οποίο καμουφλάÏεται στο βυθό. ΕπιπλÎον, η φωτοσÏνθεση παÏάγει σάκχαÏα με τα οποία ο γυμνοσάλιαγκας θα μποÏοÏσε να Ï„Ïαφεί.
Το πεÏίεÏγο είναι ότι οι χλωÏοπλάστες συνεχίζουν να λειτουÏγοÏν μÎσα στα κÏτταÏα του E.chlorotica μÎχÏι και εννÎα μήνες -διάστημα που υπεÏβαίνει τη διάÏκεια ζωής τους μÎσα στα φÏκη από τα οποία Ï€ÏοÎÏχονται.
Η νÎα μελÎτη «επαληθεÏει ότι Îνα από τα γονίδια των φυκών που απαιτοÏνται για την επιδιόÏθωση βλαβών στους χλωÏοπλάστες και τη συνÎχιση της λειτουÏγίας τους είναι παÏόν στο χÏωμόσωμα του γυμνοσάλιαγκα» τονίζει ο Σίντεϊ ΠιÏÏ‚ του Πανεπιστημίου της ΦλόÏιντα, επικεφαλής της μελÎτης που δημοσιεÏεται στην επιθεώÏηση The Biological Bulletin.
Η ομάδα του ΠιÏÏ‚ χÏησιμοποίησε Ï€ÏοηγμÎνες τεχνικÎÏ‚ απεικόνισης για να εντοπίσει στο DNA του γυμνοσάλιαγκα Îνα γονίδιο που Ï€ÏοÎÏχεται από το μονοκÏτταÏο φÏκος Vaucheria litorea, βασική πηγή Ï„Ïοφής του Elysia chlorotica.
«Δεν υπάÏχει πεÏίπτωση να λειτουÏγοÏν μÎσα στα κÏτταÏα ενός ζώου γονίδια από Îνα φÏκος. Κι όμως, υπάÏχει!» σχολιάζει ο Î”Ï Î Î¹ÏÏ‚.
Όπως επισημαίνει, το γονίδιο «επιτÏÎπει στο ζώο να Ï„ÏÎφεται με λιακάδα»: το σαλιγκάÏι θα μποÏοÏσε να επιβιώνει για μήνες με την Ï„Ïοφή που παÏάγουν οι κλεμμÎνοι χλωÏοπλάστες.
Η Ï€ÏοσαÏμογή αυτή αποτελεί εξάλλου παÏάδειγμα ταχείας εξÎλιξης, τονίζει επίσης ο εÏευνητής. «Όταν συμβεί μια επιτυχημÎνη μεταφοÏά γονιδίων ανάμεσα σε διαφοÏετικά είδη, η εξÎλιξη θα μποÏοÏσε να συμβεί από τη μια γενιά στην επόμενη» αντί σε διάστημα χιλιάδων ή εκατομμυÏίων χÏόνων.
ΕπιμÎλεια: ΒαγγÎλης Î Ïατικάκης
Οι επιστήμονες γνωÏίζουν από τη δεκαετία του 1970 ότι το σμαÏαγδÎνιος γυμνοσάλιαγκας Elysia chlorotica, ο οποίος ζει Îξω από τις ανατολικÎÏ‚ ακτÎÏ‚ των ΗΠΑ, κλÎβει και ενσωματώνει στα κÏτταÏά του δομÎÏ‚ των φυκών που ονομάζονται χλωÏοπλάστες.
Τα οÏγανίδια αυτά, τα οποία κανονικά δεν υπάÏχουν στα ζώα, φωτοσυνθÎτουν και δίνουν στο μαλάκιο το ζωηÏÏŒ Ï€Ïάσινο χÏώμα με το οποίο καμουφλάÏεται στο βυθό. ΕπιπλÎον, η φωτοσÏνθεση παÏάγει σάκχαÏα με τα οποία ο γυμνοσάλιαγκας θα μποÏοÏσε να Ï„Ïαφεί.
Το πεÏίεÏγο είναι ότι οι χλωÏοπλάστες συνεχίζουν να λειτουÏγοÏν μÎσα στα κÏτταÏα του E.chlorotica μÎχÏι και εννÎα μήνες -διάστημα που υπεÏβαίνει τη διάÏκεια ζωής τους μÎσα στα φÏκη από τα οποία Ï€ÏοÎÏχονται.
Η νÎα μελÎτη «επαληθεÏει ότι Îνα από τα γονίδια των φυκών που απαιτοÏνται για την επιδιόÏθωση βλαβών στους χλωÏοπλάστες και τη συνÎχιση της λειτουÏγίας τους είναι παÏόν στο χÏωμόσωμα του γυμνοσάλιαγκα» τονίζει ο Σίντεϊ ΠιÏÏ‚ του Πανεπιστημίου της ΦλόÏιντα, επικεφαλής της μελÎτης που δημοσιεÏεται στην επιθεώÏηση The Biological Bulletin.
Η ομάδα του ΠιÏÏ‚ χÏησιμοποίησε Ï€ÏοηγμÎνες τεχνικÎÏ‚ απεικόνισης για να εντοπίσει στο DNA του γυμνοσάλιαγκα Îνα γονίδιο που Ï€ÏοÎÏχεται από το μονοκÏτταÏο φÏκος Vaucheria litorea, βασική πηγή Ï„Ïοφής του Elysia chlorotica.
«Δεν υπάÏχει πεÏίπτωση να λειτουÏγοÏν μÎσα στα κÏτταÏα ενός ζώου γονίδια από Îνα φÏκος. Κι όμως, υπάÏχει!» σχολιάζει ο Î”Ï Î Î¹ÏÏ‚.
Όπως επισημαίνει, το γονίδιο «επιτÏÎπει στο ζώο να Ï„ÏÎφεται με λιακάδα»: το σαλιγκάÏι θα μποÏοÏσε να επιβιώνει για μήνες με την Ï„Ïοφή που παÏάγουν οι κλεμμÎνοι χλωÏοπλάστες.
Η Ï€ÏοσαÏμογή αυτή αποτελεί εξάλλου παÏάδειγμα ταχείας εξÎλιξης, τονίζει επίσης ο εÏευνητής. «Όταν συμβεί μια επιτυχημÎνη μεταφοÏά γονιδίων ανάμεσα σε διαφοÏετικά είδη, η εξÎλιξη θα μποÏοÏσε να συμβεί από τη μια γενιά στην επόμενη» αντί σε διάστημα χιλιάδων ή εκατομμυÏίων χÏόνων.
ΕπιμÎλεια: ΒαγγÎλης Î Ïατικάκης


































