\Η ζωή είναι κÏÏα και άνοστη για αυτά τα υδÏόβια πτηνά του Îότιου ΗμισφαιÏίου: γενετικÎÏ‚ αναλÏσεις αποκαλÏπτουν ότι οι πιγκουίνοι Îχουν χάσει του υποδοχείς για Ï„Ïεις από τις Ï€Îντε βασικÎÏ‚ γεÏσεις -και όπως φαίνεται δεν αντιλαμβάνονται καν την ψαÏίλα της Ï„Ïοφής τους.
ΣÏμφωνα με μελÎτη που δημοσιεÏεται στην ÎγκÏιτη επιθεώÏηση Current Biology, οι πιγκουίνοι Îχουν γευστικοÏÏ‚ υποδοχείς μόνο για το αλμυÏÏŒ και το ξινό, και Îχουν χάσει την αίσθηση του γλυκοÏ, του πικÏÎ¿Ï ÎºÎ±Î¹ του ουμάμι -την βασική, πικάντικη γεÏση που αφήνει το γλουταμινικό μονονάτÏιο, το οποίο απαντάται κυÏίως στο κÏÎας και χÏησιμοποιείται ευÏÎως ως ενισχυτικό γεÏσης σε επεξεÏγασμÎνα Ï„Ïόφιμα.
«Οι πιγκουίνοι Ï„ÏÎφονται με ψάÏια, οπότε θα πεÏίμενε κανείς ότι χÏειάζονται τα γονίδια για τους υποδοχείς του ουμάμι. Για κάποιο λόγο όμως δεν διαθÎτουν αυτά τα γονίδια» λÎει ο Ζιαντσί Τσανγκ του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν, μÎλος της αμεÏικανο-κινεζικής εÏευνητικής ομάδας, η οποία εξÎτασε όλα τα είδη πιγκουίνων.
«Το εÏÏημα αυτό Ï€Ïοκαλεί Îκπληξη και δεν μποÏοÏμε να Ï€ÏοσφÎÏουμε μια ικανοποιητική απάντηση. Έχουμε όμως οÏισμÎνες ιδÎες» Ï€ÏοσθÎτει ο εÏευνητής.
Μια Ï„Îτοια ιδÎα είναι ότι οι πιγκουίνοι Îχασαν Ï„Ïεις βασικÎÏ‚ γεÏσεις λόγω του παγωμÎνου πεÏιβάλλοντος όπου ζουν. ΟÏισμÎνα είδη ζουν σήμεÏα σε σχετικά ζεστÎÏ‚ πεÏιοχÎÏ‚ της Îοτίου ΑμεÏικής και της νότιας ΑφÏικής, ωστόσο όλα τα είδη κατάγονται από την ΑνταÏκτική.
Σε αντίθεση με τους γευστικοÏÏ‚ υποδοχείς του αλμυÏÎ¿Ï ÎºÎ±Î¹ του ξινοÏ, οι υποδοχείς του γλυκοÏ, του πικÏÎ¿Ï ÎºÎ±Î¹ του ουμάμι δεν λειτουÏγοÏν σε χαμηλÎÏ‚ θεÏμοκÏασίες.
Μια άλλη πιθανή εξήγηση σχετίζεται με το γεγονός ότι οι πιγκουίνοι καταπίνουν την Ï„Ïοφή τους αμάσητη, οπότε η γεÏση της Ï„Ïοφής δεν χÏειάζεται να τους απασχολεί. ΕπιπλÎον, η γλώσσα των πιγκουίνων είναι ιδιαίτεÏα Ï„Ïαχιά, εξελιγμÎνη πεÏισσότεÏο να συγκÏατεί τη λεία παÏά να τη γεÏεται. Î ÏοηγοÏμενες ανατομικÎÏ‚ ÎÏευνες είχαν δείξει μάλιστα ότι οÏισμÎνα είδη πιγκουίνων δεν διαθÎτουν καθόλου γευστικοÏÏ‚ κάλυκες στη γλώσσα.
ΥπάÏχουν εξάλλου και άλλα είδη που καταπίνουν την Ï„Ïοφή ολόκληÏη και Îχουν χάσει μεγάλο μÎÏος της αίσθησης της γεÏσης: σχετικά Ï€Ïόσφατη μελÎτη Îδειχνε ότι οι φάλαινες και τα δελφίνια δεν γεÏονται τίποτα εκτός από το αλμυÏÏŒ.
Στην πεÏίπτωση των πιγκουίνων, πάντως, παÏαμÎνει ασαφÎÏ‚ ποια ήταν η αιτία και πιο το αποτÎλεσμα σε αυτή την εξελικτική διαδικασία. Όπως επισημαίνει ο Î”Ï Î–Î¹Î±Î½Î³Îº, «η συμπεÏιφοÏά των πιγκουίνων να καταπίνουν την Ï„Ïοφή τους ολόκληÏη, όπως και η δομή και λειτουÏγία της γλώσσας, υποδεικνÏουν ότι οι πιγκουίνοι δεν χÏειάζονται την αίσθηση της γεÏσης. ΠαÏόλα αυτά είναι ασαφÎÏ‚ αν αυτά τα χαÏακτηÏιστικά είναι αιτία ή αποτÎλεσμα της απώλειας της γεÏσης».
Με άλλα λόγια, είναι πιθανό ότι οι πιγκουίνοι απÎκτησαν Ï„Ïαχιά γλώσσα και άÏχισαν να καταπίνουν την Ï„Ïοφή τους ακÏιβώς επειδή είχαν χάσει τη γεÏση τους, και όχι το αντίστÏοφο.
Ένα ενδιαφÎÏον στοιχείο είναι ότι η αίσθηση του Î³Î»Ï…ÎºÎ¿Ï Î±Ï€Î¿Ï…ÏƒÎ¹Î¬Î¶ÎµÎ¹ και στα πεÏισσότεÏα άλλα πτηνά. ΕξαίÏεση είναι τα κολιμπÏί, τα οποία Ï„ÏÎφονται με γλυκό νÎκταÏ.
ΕπιμÎλεια: ΒαγγÎλης Î Ïατικάκης
ΣÏμφωνα με μελÎτη που δημοσιεÏεται στην ÎγκÏιτη επιθεώÏηση Current Biology, οι πιγκουίνοι Îχουν γευστικοÏÏ‚ υποδοχείς μόνο για το αλμυÏÏŒ και το ξινό, και Îχουν χάσει την αίσθηση του γλυκοÏ, του πικÏÎ¿Ï ÎºÎ±Î¹ του ουμάμι -την βασική, πικάντικη γεÏση που αφήνει το γλουταμινικό μονονάτÏιο, το οποίο απαντάται κυÏίως στο κÏÎας και χÏησιμοποιείται ευÏÎως ως ενισχυτικό γεÏσης σε επεξεÏγασμÎνα Ï„Ïόφιμα.
«Οι πιγκουίνοι Ï„ÏÎφονται με ψάÏια, οπότε θα πεÏίμενε κανείς ότι χÏειάζονται τα γονίδια για τους υποδοχείς του ουμάμι. Για κάποιο λόγο όμως δεν διαθÎτουν αυτά τα γονίδια» λÎει ο Ζιαντσί Τσανγκ του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν, μÎλος της αμεÏικανο-κινεζικής εÏευνητικής ομάδας, η οποία εξÎτασε όλα τα είδη πιγκουίνων.
«Το εÏÏημα αυτό Ï€Ïοκαλεί Îκπληξη και δεν μποÏοÏμε να Ï€ÏοσφÎÏουμε μια ικανοποιητική απάντηση. Έχουμε όμως οÏισμÎνες ιδÎες» Ï€ÏοσθÎτει ο εÏευνητής.
Μια Ï„Îτοια ιδÎα είναι ότι οι πιγκουίνοι Îχασαν Ï„Ïεις βασικÎÏ‚ γεÏσεις λόγω του παγωμÎνου πεÏιβάλλοντος όπου ζουν. ΟÏισμÎνα είδη ζουν σήμεÏα σε σχετικά ζεστÎÏ‚ πεÏιοχÎÏ‚ της Îοτίου ΑμεÏικής και της νότιας ΑφÏικής, ωστόσο όλα τα είδη κατάγονται από την ΑνταÏκτική.
Σε αντίθεση με τους γευστικοÏÏ‚ υποδοχείς του αλμυÏÎ¿Ï ÎºÎ±Î¹ του ξινοÏ, οι υποδοχείς του γλυκοÏ, του πικÏÎ¿Ï ÎºÎ±Î¹ του ουμάμι δεν λειτουÏγοÏν σε χαμηλÎÏ‚ θεÏμοκÏασίες.
Μια άλλη πιθανή εξήγηση σχετίζεται με το γεγονός ότι οι πιγκουίνοι καταπίνουν την Ï„Ïοφή τους αμάσητη, οπότε η γεÏση της Ï„Ïοφής δεν χÏειάζεται να τους απασχολεί. ΕπιπλÎον, η γλώσσα των πιγκουίνων είναι ιδιαίτεÏα Ï„Ïαχιά, εξελιγμÎνη πεÏισσότεÏο να συγκÏατεί τη λεία παÏά να τη γεÏεται. Î ÏοηγοÏμενες ανατομικÎÏ‚ ÎÏευνες είχαν δείξει μάλιστα ότι οÏισμÎνα είδη πιγκουίνων δεν διαθÎτουν καθόλου γευστικοÏÏ‚ κάλυκες στη γλώσσα.
ΥπάÏχουν εξάλλου και άλλα είδη που καταπίνουν την Ï„Ïοφή ολόκληÏη και Îχουν χάσει μεγάλο μÎÏος της αίσθησης της γεÏσης: σχετικά Ï€Ïόσφατη μελÎτη Îδειχνε ότι οι φάλαινες και τα δελφίνια δεν γεÏονται τίποτα εκτός από το αλμυÏÏŒ.
Στην πεÏίπτωση των πιγκουίνων, πάντως, παÏαμÎνει ασαφÎÏ‚ ποια ήταν η αιτία και πιο το αποτÎλεσμα σε αυτή την εξελικτική διαδικασία. Όπως επισημαίνει ο Î”Ï Î–Î¹Î±Î½Î³Îº, «η συμπεÏιφοÏά των πιγκουίνων να καταπίνουν την Ï„Ïοφή τους ολόκληÏη, όπως και η δομή και λειτουÏγία της γλώσσας, υποδεικνÏουν ότι οι πιγκουίνοι δεν χÏειάζονται την αίσθηση της γεÏσης. ΠαÏόλα αυτά είναι ασαφÎÏ‚ αν αυτά τα χαÏακτηÏιστικά είναι αιτία ή αποτÎλεσμα της απώλειας της γεÏσης».
Με άλλα λόγια, είναι πιθανό ότι οι πιγκουίνοι απÎκτησαν Ï„Ïαχιά γλώσσα και άÏχισαν να καταπίνουν την Ï„Ïοφή τους ακÏιβώς επειδή είχαν χάσει τη γεÏση τους, και όχι το αντίστÏοφο.
Ένα ενδιαφÎÏον στοιχείο είναι ότι η αίσθηση του Î³Î»Ï…ÎºÎ¿Ï Î±Ï€Î¿Ï…ÏƒÎ¹Î¬Î¶ÎµÎ¹ και στα πεÏισσότεÏα άλλα πτηνά. ΕξαίÏεση είναι τα κολιμπÏί, τα οποία Ï„ÏÎφονται με γλυκό νÎκταÏ.
ΕπιμÎλεια: ΒαγγÎλης Î Ïατικάκης


































