Tο προσφυγικό στο επίκεντρο του 18ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης Ημερομηνία:
16/3/2016, 22:48 - Εμφανίσεις: 91
Συζήτηση για το προσφυγικό και το μεταναστευτικό πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη στο 18ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Φέτος, το Φεστιβάλ πραγματοποιεί αφιέρωμα στους «πρόσφυγες», ένα θέμα που απασχολεί πολλούς ξένους και έλληνες κινηματογραφιστές.
Η σκηνοθέτις Μαριάννα Οικονόμου, που έχει γυρίσει το ντοκιμαντέρ «Ο πιο μακρύς δρόμος» με θέμα πρόσφυγες που κρατούνται στην φυλακή ανηλίκων του Βόλου, επισήμανε ότι επιθυμούσε να δώσει ανθρώπινο πρόσωπο στην εκμετάλλευση ανηλίκων από διακινητές.
Είπε ότι τα παιδιά είναι κλειδωμένα 22 ώρες το 24ωρο στα κελιά τους και πως μόλις οι πόρτες των κελιών τους άνοιγαν, έτρεχαν να στηθούν στην ουρά για να τηλεφωνήσουν στους γονείς τους. Εκείνοι, αποκλεισμένοι στη Συρία, ζητούσαν βοήθεια από τα παιδιά τους, συμπλήρωσε, σημειώνοντας ότι το κλειδί για να προσεγγίσει κανείς το θέμα είναι να σταθεί στις κοινές αξίες και τα κοινά συναισθήματα.
Η ίδια παραδέχθηκε ότι τίθεται το θέμα τι κάνει κανείς με την τέχνη που δημιουργεί και εξεδήλωσε την άποψη ότι εάν ο κόσμος δεν έρχεται στην τέχνη, θα πρέπει η τέχνη να πάει στον κόσμο.
Συγκινημένος, ο φωτορεπόρτερ Γιώργος Μουτάφης έδειξε στο κοινό που βρέθηκε στην αίθουσα Παύλος Ζάννας, φωτογραφίες του, κυρίως από τη Λέσβο και αφηγήθηκε συγκλονιστικές ιστορίες. «Έχουμε καταλήξει να φωτογραφίζουμε πτώματα ή υποσιτισμένους στην Ειδομένη» δήλωσε ο Γ.Μουτάφης, λέγοντας ότικαταβάλει προσπάθεια να κάνει τον θεατή να αισθανθεί. «Εάν αισθανθεί θα μπει σε μια διαδικασία να σκεφτεί και ίσως και να αλλάξει» τόνισε.
Τόνισε ότι υπήρξαν φορές που το πρακτορείο Reuters, για το οποίο φωτογράφιζε, του δήλωσε ότι οι εικόνες ήταν πολύ σκληρές για να δημοσιευτούν.
Θυμάται ένα συμβάν όπου ένας άνδρας έφτασε στη Λέσβο και τον ρώτησε εάν εκείνος τράβηξε τη φωτογραφία μίας σορού καλυμμένης με σεντόνι. Όταν ο φωτορεπόρτερ απάντησε «ναι», ο άνδρας του ζήτησε να τον πάει στο σημείο που είχε πνιγεί ο αδελφός του. Εν συνεχεία του έδειξε τις φωτογρ...