Το αÏχαίο και άκÏως εÏθÏαυστο εβÏαϊκό χειÏόγÏαφο του Εν-Γκεντί, που χÏονολογείται από τον 3ο ή 4ο αιώνα μ.Χ. και, όπως αποδείχθηκε, πεÏιÎχει το παλαιότεÏο αντίγÏαφο του Βιβλίου του Î›ÎµÏ…Î¹Ï„Î¹ÎºÎ¿Ï Ï„Î·Ï‚ Παλαιάς Διαθήκης, «ανοίχτηκε» για Ï€Ïώτη φοÏά χάÏη στην ψηφιακή τεχνολογία, χωÏίς να ξετυλιχτεί σε φυσική μοÏφή.
Το επίτευγμα της ψηφιακής ανάγνωσης της σχεδόν καμÎνης πεÏγαμηνής από δÎÏμα ζώου χαÏακτηÏίσθηκε «σημαντική ανακάλυψη στο πεδίο της βιβλικής αÏχαιολογίας». Οι εÏευνητÎÏ‚ από τις ΗΠΑ και το ΙσÏαήλ, με επικεφαλής τον καθηγητή ΜπÏεντ Σιλς του Τμήματος Επιστήμης Υπολογιστών του Πανεπιστημίου του Κεντάκι, Îκαναν τη σχετική δημοσίευση στην επιθεώÏηση «Science Advances».
Αν και το εν λόγω χειÏόγÏαφο δεν είναι το αÏχαιότεÏο εβÏαϊκό -αυτά είναι τα χειÏόγÏαφα της ÎεκÏής Θάλασσας από τον 3ο αιώνα Ï€.Χ. Îως τον 2ο μ.Χ., που είχαν βÏεθεί στις σπηλιÎÏ‚ του ΚουμÏάν κατά τις δεκαετίες του ΄40 και του ΄50- θεωÏείται Ï€Î¿Î»Ï ÏƒÎ·Î¼Î±Î½Ï„Î¹ÎºÏŒ. Είχε ανακαλυφθεί από αÏχαιολόγους το 1970 σε μια συναγωγή στην όαση Εν-Γκεντί, στη δυτική όχθη της ÎεκÏάς Θάλασσας, όπου κάποτε ζοÏσε μια αÏχαία εβÏαϊκή κοινότητα.
ÎŒ,τι Îχει διασωθεί από αυτό μετά από μια καταστÏοφική πυÏκαγιά του 6ου αιώνα, κÏατάται από την ΥπηÏεσία ΑÏχαιοτήτων του ΙσÏαήλ στην ΙεÏουσαλήμ, αλλά δεν είχε διαβαστεί Îως τώÏα, επειδή ήταν αδÏνατο να το αγγίξει κανείς, χωÏίς αυτό να διαλυθεί σε στάχτες.
Η μÎθοδος
ΧάÏη στην τεχνική της μικÏο-υπολογιστικής τομογÏαφίας ακτίνων-Χ, οι εÏευνητÎÏ‚ κατάφεÏαν να ανιχνεÏσουν τα ίχνη μετάλλου στο μελάνι της πεÏγαμηνής και Îτσι να δημιουÏγήσουν -με τη βοήθεια ειδικών αλγοÏίθμων- εικόνες τουλάχιστον 100 ξεχωÏιστών σελίδων και μάλιστα υψηλής ποιότητας από το κείμενο, το οποίο πλÎον είναι αναγνώσιμο στο μεγαλÏτεÏο μÎÏος του. Φαίνεται καθαÏά ότι Ï€Ïόκειται για τα δÏο Ï€Ïώτα κεφάλαια του ΛευιτικοÏ.
Î ÏÎ¿Ï„Î¿Ï Î¾ÎµÏ„Ï…Î»Î¹Ï‡Ï„ÎµÎ¯ ψηφιακά, οι ειδικοί νόμιζαν ότι επÏόκειτο για χειÏόγÏαφο της ΤοÏά, αλλά τελικά αποδείχτηκε ότι το κείμενο αφοÏοÏσε το Λευιτικό, το Ï„Ïίτο βιβλίο...
Πηγή/ΠεÏισσότεÏα: in.gr
Το επίτευγμα της ψηφιακής ανάγνωσης της σχεδόν καμÎνης πεÏγαμηνής από δÎÏμα ζώου χαÏακτηÏίσθηκε «σημαντική ανακάλυψη στο πεδίο της βιβλικής αÏχαιολογίας». Οι εÏευνητÎÏ‚ από τις ΗΠΑ και το ΙσÏαήλ, με επικεφαλής τον καθηγητή ΜπÏεντ Σιλς του Τμήματος Επιστήμης Υπολογιστών του Πανεπιστημίου του Κεντάκι, Îκαναν τη σχετική δημοσίευση στην επιθεώÏηση «Science Advances».
Αν και το εν λόγω χειÏόγÏαφο δεν είναι το αÏχαιότεÏο εβÏαϊκό -αυτά είναι τα χειÏόγÏαφα της ÎεκÏής Θάλασσας από τον 3ο αιώνα Ï€.Χ. Îως τον 2ο μ.Χ., που είχαν βÏεθεί στις σπηλιÎÏ‚ του ΚουμÏάν κατά τις δεκαετίες του ΄40 και του ΄50- θεωÏείται Ï€Î¿Î»Ï ÏƒÎ·Î¼Î±Î½Ï„Î¹ÎºÏŒ. Είχε ανακαλυφθεί από αÏχαιολόγους το 1970 σε μια συναγωγή στην όαση Εν-Γκεντί, στη δυτική όχθη της ÎεκÏάς Θάλασσας, όπου κάποτε ζοÏσε μια αÏχαία εβÏαϊκή κοινότητα.
ÎŒ,τι Îχει διασωθεί από αυτό μετά από μια καταστÏοφική πυÏκαγιά του 6ου αιώνα, κÏατάται από την ΥπηÏεσία ΑÏχαιοτήτων του ΙσÏαήλ στην ΙεÏουσαλήμ, αλλά δεν είχε διαβαστεί Îως τώÏα, επειδή ήταν αδÏνατο να το αγγίξει κανείς, χωÏίς αυτό να διαλυθεί σε στάχτες.
Η μÎθοδος
ΧάÏη στην τεχνική της μικÏο-υπολογιστικής τομογÏαφίας ακτίνων-Χ, οι εÏευνητÎÏ‚ κατάφεÏαν να ανιχνεÏσουν τα ίχνη μετάλλου στο μελάνι της πεÏγαμηνής και Îτσι να δημιουÏγήσουν -με τη βοήθεια ειδικών αλγοÏίθμων- εικόνες τουλάχιστον 100 ξεχωÏιστών σελίδων και μάλιστα υψηλής ποιότητας από το κείμενο, το οποίο πλÎον είναι αναγνώσιμο στο μεγαλÏτεÏο μÎÏος του. Φαίνεται καθαÏά ότι Ï€Ïόκειται για τα δÏο Ï€Ïώτα κεφάλαια του ΛευιτικοÏ.
Î ÏÎ¿Ï„Î¿Ï Î¾ÎµÏ„Ï…Î»Î¹Ï‡Ï„ÎµÎ¯ ψηφιακά, οι ειδικοί νόμιζαν ότι επÏόκειτο για χειÏόγÏαφο της ΤοÏά, αλλά τελικά αποδείχτηκε ότι το κείμενο αφοÏοÏσε το Λευιτικό, το Ï„Ïίτο βιβλίο...
Πηγή/ΠεÏισσότεÏα: in.gr


































