Αυτό κι αν είναι σπατάλη. Κάθε χρόνο, σχεδόν δέκα εκατομμύρια τόνοι ψαριών ή το 10% περίπου των αλιευμάτων διεθνώς, πετιούνται πίσω στη θάλασσα, ενώ τα περισσότερα θα μπορούσαν κάλλιστα να καταναλωθούν.
Όπως προκύπτει από διεθνή έρευνα, κάθε χρόνο οι αλιευτικοί στόλοι σε ολόκληρο τον κόσμο πετούν πίσω στη θάλασσα αρκετά ψάρια για να γεμίσουν 4.500 πισίνες ολυμπιακών διαστάσεων.
Οι αιτίες που προβάλλουν οι αλιείς είναι ότι ένα μέρος των αλιευμάτων έχει καταστραφεί κατά τη διαδικασία της αλίευσης τους και έτσι δεν θα μπορούσε να πουληθεί στο εμπόριο. Κάποια ψάρια κρίνονται υπερβολικά πολύ μικρά εκτός εποχής, ενώ άλλα πιάνονται κατά λάθος.
Διαβάστε επίσης:
Συμφωνία στην ΕΕ κατά της απόρριψης των «άχρηστων» ψαριών
Ακόμη, τα μεγάλα αλιευτικά σκάφη συχνά συνεχίζουν να ψαρεύουν ακόμα και όταν έχουν πιάσει τα ψάρια που μπορούν να πουλήσουν. Η ελπίδα τους είναι ότι θα ψαρέψουν ακόμα μεγαλύτερα ψάρια, οπότε θα ρίξουν πίσω στο νερό τα μικρότερα.
Οι ερευνητές των πανεπιστημίων της Βρετανικής Κολομβίας και της Δυτικής Αυστραλίας, καθώς και της πρωτοβουλίας Sea Around Us παρουσιάζουν τα ευρήματά τους στην επιθεώρηση Fish & Fisheries.
Τα περισσότερα ψάρια πετιούνται στον Ειρηνικό ωκεανό (σχεδόν 5 εκατ. τόνοι το χρόνο), στον Ατλαντικό (περίπου 3 εκατομμύρια τόνοι) και στον Ινδικό ωκεανό (ένα εκατ. τόνοι). Μικρότερο είναι το πρόβλημα στη Μεσόγειο και στη Μαύρη Θάλασσα, όπου κάθε χρόνο πετιούνται 200.000 έως 500.000 τόνοι.
Όπως προκύπτει από τη μελέτη, στη δεκαετία του 1950 περίπου 5 εκατομμύρια τόνοι ψαριών απορρίπτονταν κάθε χρόνο στη θάλασσα, ενώ στη δεκαετία του 1980 η ποσότητα αυτή εκτινάχθηκε στα 18 εκατομμύρια τόνους το χρόνο. Κατά την τελευταία δεκαετία έχει μειωθεί στους 10 εκατ. τόνους περίπου, αλλά παραμένει απαράδεκτα υψηλή.
Επιπλέον, οι θάλασσες ξεμένουν από ψάρια, καθώς η ποσότητα των αλιευμάτων μειώνεται με ρυθμό 1,2 εκατ. τόνων ψαριών ...
Πηγή/Περισσότερα: in.gr
Όπως προκύπτει από διεθνή έρευνα, κάθε χρόνο οι αλιευτικοί στόλοι σε ολόκληρο τον κόσμο πετούν πίσω στη θάλασσα αρκετά ψάρια για να γεμίσουν 4.500 πισίνες ολυμπιακών διαστάσεων.
Οι αιτίες που προβάλλουν οι αλιείς είναι ότι ένα μέρος των αλιευμάτων έχει καταστραφεί κατά τη διαδικασία της αλίευσης τους και έτσι δεν θα μπορούσε να πουληθεί στο εμπόριο. Κάποια ψάρια κρίνονται υπερβολικά πολύ μικρά εκτός εποχής, ενώ άλλα πιάνονται κατά λάθος.
Διαβάστε επίσης:
Συμφωνία στην ΕΕ κατά της απόρριψης των «άχρηστων» ψαριών
Ακόμη, τα μεγάλα αλιευτικά σκάφη συχνά συνεχίζουν να ψαρεύουν ακόμα και όταν έχουν πιάσει τα ψάρια που μπορούν να πουλήσουν. Η ελπίδα τους είναι ότι θα ψαρέψουν ακόμα μεγαλύτερα ψάρια, οπότε θα ρίξουν πίσω στο νερό τα μικρότερα.
Οι ερευνητές των πανεπιστημίων της Βρετανικής Κολομβίας και της Δυτικής Αυστραλίας, καθώς και της πρωτοβουλίας Sea Around Us παρουσιάζουν τα ευρήματά τους στην επιθεώρηση Fish & Fisheries.
Τα περισσότερα ψάρια πετιούνται στον Ειρηνικό ωκεανό (σχεδόν 5 εκατ. τόνοι το χρόνο), στον Ατλαντικό (περίπου 3 εκατομμύρια τόνοι) και στον Ινδικό ωκεανό (ένα εκατ. τόνοι). Μικρότερο είναι το πρόβλημα στη Μεσόγειο και στη Μαύρη Θάλασσα, όπου κάθε χρόνο πετιούνται 200.000 έως 500.000 τόνοι.
Όπως προκύπτει από τη μελέτη, στη δεκαετία του 1950 περίπου 5 εκατομμύρια τόνοι ψαριών απορρίπτονταν κάθε χρόνο στη θάλασσα, ενώ στη δεκαετία του 1980 η ποσότητα αυτή εκτινάχθηκε στα 18 εκατομμύρια τόνους το χρόνο. Κατά την τελευταία δεκαετία έχει μειωθεί στους 10 εκατ. τόνους περίπου, αλλά παραμένει απαράδεκτα υψηλή.
Επιπλέον, οι θάλασσες ξεμένουν από ψάρια, καθώς η ποσότητα των αλιευμάτων μειώνεται με ρυθμό 1,2 εκατ. τόνων ψαριών ...
Πηγή/Περισσότερα: in.gr


































