Η ηθοποιός Ζαν Μορό, ίνδαλμα του γαλλικού κινηματογράφου, πέθανε στο Παρίσι σε ηλικία 89 χρόνων, ανακοίνωσε η εκπρόσωπός της. Συνέδεσε την εικόνα της με τη γαλλική Νουβέλ Βαγκ και, ουσιαστικά, συνεργάστηκε με σχεδόν κάθε μεγάλο σκηνοθέτη της μεταπολεμικής περιόδου.
Η ηθοποιός με την αισθησιακή ομορφιά και την απαράμιλλη επιβλητική φωνή, που γοήτευσε τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες στα 65 χρόνια της καριέρας της, απεβίωσε στο διαμέρισμα της, διευκρίνισε η Ζαν Οτεσέρ, δήμαρχος του 8ου διαμερίσματος της γαλλικής πρωτεύουσας.
Όπως προκύπτει από πληροφορία του περιοδικού Closer, η οικιακή της βοηθός βρήκε την Ζαν Μορό νεκρή όταν πήγε στις 7.30 το πρωί στο σπίτι της οδού Φομπούρ Σεντ-Ονορέ για να ξεκινήσει τη δουλειά της.
H Μορό, γεννημένη το 1928, στο Παρίσι από πατέρα εστιάτορα και αγγλίδα μητέρα, χορεύτρια στο επάγγελμα, ξεκίνησε την πορεία της αρχικά στο θεατρικό σανίδι το 1947.
Έλαμψε όμως διεθνώς εξαιτίας πορεία της μπροστά στην κινηματογραφική κάμερα, η οποία ξεκίνησε, με μικρούς ρόλους, το 1949 -μέχρι το τέλος της ζωής της, μετρούσε ρόλους σε πάνω από 130 ταινίες.
Στην πολύχρονη πορεία της στον κινηματογράφο συνεργάστηκε με τους μεγάλους σκηνοθέτες της μεταπολεμικής περιόδου: Πέραν των Φρανσουά Τρυφώ και Λουί Μαλ, στη φιλμογραφία της υπάρχουν έργα των Ζαν-Λυκ Γκοντάρ, Μικελάντζελο Αντονιόνι, Όρσον Γουέλς, Λουίς Μπουνιουέλ, Ζαν Ρενουάρ, Ελία Καζάν, Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ, Θεόδωρου Αγγελόπουλου και Βιμ Βέντερς.
Στο κινηματογραφικό πανί έγινε γνωστότερη μετά το Ασανσέρ για Δολοφόνους (1958) του Λουί Μαλ και έπειτα το Ζυλ και Ζιμ (1962) του Τρυφώ. Στην κορυφή της φιλμογραφίας της βρίσκονται επίσης η Αθάνατη Ιστορία (Une histoire immortelle) του Όρσον Γουέλς, το Ημερολόγιο μιας Καμαριέρας (Le Journal d'une femme de chambre) του Λουίς Μπουνιουέλ, η Νύχτα (La notte) του Αντονιόνι και η Εύα (Eva) του Τζόζεφ Λόουζι.
Απέσπασε το 1992 το βραβείο Σεζάρ πιο καλής ηθοποιού για την ερμη...