Ο Δ. Ξανθόπουλος μιλά στο για τους Δαιμονισμένους

Με αφορμή την συμμετοχή του στους «Δαιμονισμένους» του Κονσταντίν Μπογκομόλοφ συνάντησα τον Δημήτρη Ξανθόπουλο στο φουαγιέ της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών και εκτός από την παράσταση (που ολοκληρώνεται στις 10 Δεκεμβρίου) μιλήσαμε για προσδοκίες, ματαιώσεις και τη σχέση εξουσίας-θρησκείας.

Ο Δημήτρης είναι χαμογελαστός και χαλαρός. «Δεν έχεις συχνά την ευκαιρία να παίξεις στους Δαιμονισμένους συνεργαζόμενος με έναν τέτοιο σκηνοθέτη» μου λέει ολοκληρώνοντας την κουβέντα μας και ετοιμάζεται να ξεκινήσει μια ακόμα παράσταση.

Μου αφήνει τις καλύτερες εντυπώσεις και την σιγουριά ότι βρέθηκα με έναν συνομιλητή που πατάει γερά στα πόδια του και λατρεύει να χάνεται στον κόσμο του Ντοστογιέφκσι. Τι καλύτερο;


»Το δύσκολο σε αυτή την δουλειά ήταν ότι άκουγες το σκηνοθέτη να μιλάει σε μια γλώσσα την οποία δεν μπορούσες να καταλάβεις. Μιλούσε στα ρώσικα και υπήρχε διερμηνέας. Αλλά ο Μπογκομόλοφ έχει μεγάλη ευκολία στην μετάδοση και είναι πολύ καλό στο να δείχνει οπότε δεν υπήρξε πρόβλημα

»Αυτό που αλλάζει σε κάθε περίπτωση είναι η μέθοδος του καθενός. Εμείς οι ηθοποιοί το ίδιο κάνουμε κάθε φορά. Και στην Ελλάδα όταν δουλεύεις με ένα σκηνοθέτη έχει διαφορετικές απαιτήσεις και άλλη μέθοδο από κάποιον άλλο. Οπότε από αυτή την άποψη δεν ήταν κάτι φοβερό. Ήταν όσο δύσκολο είναι να καταλάβεις τον κόσμο ενός άλλου ανθρώπου.

»Δεν έγινε ακριβώς οντισιόν. Η Στέγη είχε επιλέξει κάποιους ανθρώπους και ο Μπογκομόλοφ επέλεξε μετά από σύντομη συζήτηση με τον καθένα μας. Έκρινε μάλλον σε συνάρτηση με την ενέργεια του καθενός γιατί δεν μας είχε δει να παίζουμε κάπου όπως γίνεται συνήθως. Δεν τον ενδιέφερε πολύ η υποκριτική μας αλλά αυτό που έπαιρνε σαν ενέργεια από τον καθένα μας.

»Ο σκηνοθέτης είχε κάτι πολύ ισχυρό στο μυαλό του για το πώς έβλεπε το έργο και τι επιθυμούσε να βγάλει από αυτό. Ήξερε πώς τον αφορά το έργο, σε ποιο επίπεδο, ποια στοιχεί επιθυμούσε να αναδείξει και με τι ακριβώς επιθυμούσε να ασχοληθεί...

Πηγή/Περισσότερα: in.gr