Περιζήτητοι γαμπροί ήταν οι παραμυθάδες στις αρχαίες κοινωνίες

Σήμερα ο ρόλος του παραμυθά τείνει να περιορισθεί στον παππού και τη γιαγιά που λένε ιστορίες στα εγγόνια τους, αλλά στην εποχή των κυνηγών-τροφοσυλλεκτών, όταν ακόμα δεν είχε εμφανισθεί η οργανωμένη θρησκεία, οι παραμυθάδες βοήθησαν καταλυτικά να αναπτυχθούν δεσμοί συνεργασίας ανάμεσα στους ανθρώπους, σύμφωνα με βρετανική ανθρωπολογική μελέτη.
Παράλληλα, προσέλκυαν ιδιαίτερα τα βλέμματα του άλλου φύλου αναφέρεται σε σχετικό άρθρο του επιστημονικού εντύπου Nature Communications, όπου δημοσιεύεται η έρευνα.
Η μελέτη του Πανεπιστημιακού Κολλεγίου του Λονδίνου (UCL), με επικεφαλής τον Ντάνιελ Σμιθ του τμήματος Ανθρωπολογίας, δείχνει ότι οι προϊστορικοί άνθρωποι που έλεγαν ωραίες ιστορίες, έπαιξαν ουσιαστικό ρόλο για να προωθηθούν οι αξίες της αλληλεγγύης και της ισότητας. Όταν αργότερα αναπτύχθηκαν οι μεγαλύτερες αγροτικές κοινωνίες και η θρησκεία, τον ρόλο αυτόν ανέλαβαν οι θεοί και η (συνήθως εκφοβιστική) ηθικολογία τους.
Η διήγηση ιστοριών είναι ένα πανανθρώπινο και πανάρχαιο χαρακτηριστικό, που αναδύεται αυθόρμητα στην παιδική ηλικία. Οι ανθρωπολόγοι εκτιμούν ότι οι παραμυθάδες -που τους βρίσκει κανείς παντού στη Γη- ήταν ανέκαθεν στις κοινότητές τους πιο δημοφιλείς ακόμα και από τους καλύτερους κυνηγούς, ενώ είχαν επίσης περισσότερες ευκαιρίες να βρουν σύντροφο και να κάνουν παιδιά.
Οι ερευνητές μελέτησαν τις ιστορίες που έλεγαν ηλικιωμένοι, οι οποίοι κατάγονταν από μια παλαιά φυλή κυνηγών-τροφοσυλλεκτών, τους Άγκντα, που ζούσαν στις Φιλιππίνες τουλάχιστον πριν από 35.000 χρόνια.
Όταν 300 μέλη από 18 καταυλισμούς Άγκντα ρωτήθηκαν με ποιον θα ήθελαν περισσότερο να συμβιώνουν (είχαν να διαλέξουν ανάμεσα σε ανθρώπους με σωματική δύναμη, ικανότητες κηνυγιού και ψαρέματος, ιατρικές γνώσεις κ.α.), απάντησαν ότι πάνω απ' όλα προτιμούσαν κάποιον που να λέει ωραίες ιστορίες. Καθόλου τυχαία, οι επιστήμονες βρήκαν ότι οι επιδέξιοι παραμυθάδες είχαν κατά μέσο όρο 0,5 περισσότερα παιδιά από όσους έλεγαν...χάλια ιστορίες.
Η μελέτη 90 ...

Πηγή/Περισσότερα: in.gr