Εσείς τι θα βάζατε στο Μουσείο του Μέλλοντος;

Ιστορικοί, εικαστικοί, καλλιτέχνες, συγγραφείς και εκδότες επιλέγουν για τα Νέα τα τεκμήρια της εποχής μας για τους μελλοντικούς επισκέπτες της διαφυλαγμένης μνήμης.

Ιάσονας Χανδρινός, ιστορικός
Ενα πορτοκαλί σωσίβιο μετανάστη
Το δικό μου αντικείμενο για το Μουσείο του Μέλλοντος θα ήταν ένα σωσίβιο μετανάστη. Αν μάλιστα υπήρχε χώρος στο μουσείο θα έφτιαχνα μια τεράστια προθήκη ώστε μέσα της να εκτίθεται ολόκληρο βουνό από σωσίβια που στοιβάζονταν στις ακτές των ελληνικών νησιών, με φόντο την εμβληματική φωτογραφία του Μάριου Λώλου. Θα έγραφα συμβολικά με ανεξίτηλο μαρκαδόρο πάνω στα σωσίβια ονόματα κατόχων και ημερομηνίες. Αφιξης για όσους τα κατάφεραν, θανάτου για όσους χάθηκαν στη θάλασσα. Το οραματίζομαι αυτό το έκθεμα καιρό πριν ερωτηθώ εδώ. Γιατί η ύπαρξή του και μόνο σε ένα Μουσείο του Μέλλοντος θα σήμαινε ότι ο κόσμος μόνο ως κακή ανάμνηση θα κρατά τις ιστορίες ανθρώπων που πνίγονται προσπαθώντας να φτάσουν στις χώρες όσων υποστήριξαν και συνήργησαν στην ισοπέδωση του κόσμου τους.

Αννα Πατάκη, εκδότρια
Μια ταινία για την Ακρόπολη
Η 25λεπτη ταινία «Ακρόπολη» (super 8 mm, 2001, 2004) της Εύας Στεφανή προβλήθηκε στο Κάσελ το καλοκαίρι 2017 στο πλαίσιο της Documenta 14 (για πρώτη φορά στην ιστορία της σε δύο πόλεις, Αθήνα 8 Απριλίου - Κάσελ 17 Σεπτεμβρίου 2017). Είναι ένα υβρίδιο video art και κινηματογράφου από μια καλλιτέχνιδα με εξαιρετική δύναμη, τόλμη και οξυδέρκεια και ταυτόχρονα εμμονική προσήλωση στο βίωμα, τη μνήμη, την εσωτερική ζωή της ίδιας και του διπλανού. Στην «Ακρόπολη», έργο που σε πρώτη εκδοχή παρουσίασε το 2001, φτιάχνει μια ιστορία από ντοκουμέντα, στην οποία το μνημείο γίνεται το όριο και ο καθρέφτης της συλλογικής μας μνήμης και εικόνας, αλλά και καταλύτης για μια εσωτερική περιπλάνηση, γίνεται γυναίκα, παιδί που μεγαλώνει στη σκιά του αττικού φωτός τη δεκαετία του '70, γίνεται επιθυμία και απόλαυση, ενοχή και τραύμα, αιματηρό και βουβό, γίνετ...

Πηγή/Περισσότερα: in.gr