Δάφνη Ζουμπουλάκη: «Είμαι κι εγώ λίγο στριμμένη»

Είναι σχεδόν απίθανο να μη σε κερδίσει όταν τη γνωρίζεις. Μάλλον επειδή δεν αγωνιά να είναι αρεστή αλλά και διότι δεν επενδύει στις αγοραίες δημόσιες σχέσεις. Η Δάφνη Ζουμπουλάκη έχει τον δικό της αέρα. Απ' όταν ανέλαβε τη διεύθυνση της ομώνυμης ιστορικής γκαλερί, ένα διακριτικό φίνο άρωμα έχει κατακλύσει τον χώρο στην πλατεία Κολωνακίου.

Αναπόφευκτα, είναι πιο κοντά στους ανθρώπους της ηλικίας της - «αναγκαστικά νομίζω έχει κανείς μια πιο καλή σχέση με τους συνομηλίκους του» -, αν και γνωρίζει πώς να επισκέπτεται και να αναδεικνύει την ιστορία της γκαλερί. Οπως έγινε για παράδειγμα το '16 με την εκ νέου παρουσίαση της ιστορικής έκθεσης του Νικόλαου Κάλας η οποία είχε φιλοξενηθεί στον ίδιο χώρο το 1977.

Κατά τ' άλλα, η αισθητική κατεύθυνση που συνέχει τις επιλογές της είναι σε γενικές γραμμές διακριτή, είτε μιλάμε για τον αφαιρετικό ρεαλισμό του Μίλτου Γκολέμα είτε για τον νεοεξπρεσιονισμό του Νίκου Λαγού, του οποίου η έκθεση ολοκληρώθηκε πρόσφατα.

Οπως το ορίζει η ίδια, «ψάχνω πάντα να βρω μια ποιότητα και μια ειλικρίνεια στον καλλιτέχνη, όχι απαραίτητα στην προσωπικότητά του αλλά στον τρόπο που δείχνει τον εαυτό του μέσα από τη δουλειά του βάσει μιας αισθητικής η οποία είναι διαμορφωμένη, φαντάζομαι, από το γεγονός ότι έχω ζήσει όλη μου τη ζωή μέσα σε μια γκαλερί. Εχω μεγαλώσει κανονικά εδώ μέσα. Θυμάμαι παλιά μέναμε στη Μηλιώνη, ήταν το "Ελληνικόν" εδώ δίπλα, οπότε έτρωγα το σνίτσελ μου και επέστρεφα στην γκαλερί. Η ζωή μου ήταν πάντα εδώ».

Το ίδιο και σημαντικό μέρος της ζωής των σπουδαιότερων ελλήνων ζωγράφων, προεξάρχοντος του Γιάννη Μόραλη ή του Γιάννη Τσαρούχη. Η καθημερινότητά της, ή έστω τα Σαββατοκύριακα στην γκαλερί, αν αναλογιστεί κανείς τη θρυλική ιεροτελεστία της χαλαρής σαββατιάτικης ουζοκατάνυξης που είχε θεσπίσει η Πέγκυ Ζουμπουλάκη και βαθμηδόν έγινε οινοποσία, περιελάμβανε τη συναναστροφή με συναρπαστικές προσωπικότητες.

«Με ...

Πηγή/Περισσότερα: in.gr