Τις άγιες μÎÏες του Πάσχα, η νηστεία, ο εκκλησιασμός, αλλά και τα Îθιμα που χαÏακτηÏίζουν τη μεγάλη αυτή γιοÏτή της χÏιστιανοσÏνης ÎÏχονται πάλι στο Ï€Ïοσκήνιο. ΤαυτόχÏονα, διαφαίνονται και οι θÏησκευτικÎÏ‚ πεποιθήσεις και αξίες του καθενός, σε συνάÏτηση με το πώς επιλÎγει να γιοÏτάσει το Πάσχα.
Î ÏŽÏ‚ όμως αντιμετωπίζει το ζήτημα της πίστης στον Θεό ο σÏγχÏονος άνθÏωπος;
ΠαÏόλο που στη σÏγχÏονη εποχή οι άνθÏωποι παÏαπονιοÏνται για Îλλειψη χÏόνου και αποξÎνωση, ωστόσο πάντα βÏίσκουν χÏόνο για να βÏεθοÏν με τους δικοÏÏ‚ τους και να επικοινωνήσουν με αγαπημÎνα τους Ï€Ïόσωπα με αφοÏμή τις γιοÏτινÎÏ‚ μÎÏες.
Με αυτό τον Ï„Ïόπο, ακολουθοÏν μια βαθÏτεÏη παÏάδοση πίστης στο Θεό. Οι άνθÏωποι αυτοί, ενώ θα μποÏοÏσε να μη δείχνουν ίχνη πίστης τον υπόλοιπο χÏόνο -με την Îννοια του να είναι ενεÏγά αναμεμιγμÎνοι με την εκκλησία- ωστόσο εκδηλώνουν την πίστη τους με ÎÏγα.
ΜÎχÏι και το κεÏάκι που θ’ ανάψει κανείς αποτελεί Îνδειξη πίστης, με την Îννοια μιας βαθÏτεÏης πεποίθησης ότι υπάÏχει κάτι Ï€ÎÏα και πάνω από τον άνθÏωπο, κάτι μεγαλÏτεÏο, ανώτεÏο και καλÏτεÏο.
«Παναγιά μου βόηθα», «ΧÏιστΠμου», «Για Ï„’ όνομα του ΘεοÏ», είναι μόνο οÏισμÎνες από τις εκφÏάσεις ή τις επικλήσεις που καθημεÏινά χÏησιμοποιοÏν εκατομμÏÏια άνθÏωποι στη χώÏα μας, αλλά και -σε παÏόμοιες μοÏφÎÏ‚- σε ολόκληÏο τον κόσμο.
Η Îννοια του Î˜ÎµÎ¿Ï ÎºÎ±Î¹ της πίστης σε αυτόν είναι βαθιά ÏιζωμÎνη στη γλώσσα, κάτι που δεν είναι απλώς σχήμα λόγου, αλλά επίσης αντικατοπτÏίζει μια βαθÏτεÏη ανάγκη του ανθÏώπου: να πιστεÏει σε κάτι ανώτεÏο από τον ίδιο.
Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμα και τα άτομα που δεν πιστεÏουν ή πιστεÏουν πεÏισσότεÏο από παÏάδοση παÏά από συνειδητή πίστη, στις δÏσκολες στιγμÎÏ‚ τους επικαλοÏνται τον Θεό.
Και βÎβαια, δεν Ï€ÏÎπει να ξεχνάμε Îνα άλλο χαÏακτηÏιστικό παÏάδειγμα: τις εκκλησίες που γεμίζουν τις άγιες αυτÎÏ‚ μÎÏες από άτομα όλων των ηλικιών και κοινωνικών και οικονομικών στÏωμάτων, που συνήθως δεν επισκÎπτονται τακτικά ...
Πηγή/ΠεÏισσότεÏα: in.gr


































