Οι απογοητεύσεις, οι εκνευρισμοί και οι διαφωνίες αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα της ζωής, αλλά συνήθως κατορθώνουμε να ελέγξουμε τα συναισθήματα και να κρατάμε τον θυμό μας σε κόσμια ή έστω ανεκτά επίπεδα. Τι συμβαίνει, όμως, και μερικοί άνθρωποι χάνουν τον έλεγχο με καταστροφικές συνέπειες;
«Η απώλεια του ελέγχου σημαίνει απώλεια της ικανότητας να θέτει κάποιος συνειδητά υπό έλεγχο τις παρορμήσεις και τη συμπεριφορά του όταν βρεθεί αντιμέτωπος με έντονα συναισθήματα. Οι καυγάδες, τα ουρλιαχτά, τα “ιπτάμενα” αντικείμενα στο σπίτι και το ανεξέλεγκτο κλάμα θεωρούνται συμπεριφορές που υποδηλώνουν απώλεια του ελέγχου. Το ίδιο, όμως, υποδηλώνει και η ακούσια ακινητοποίηση (“πάγωμα”) που εκδηλώνουν πολλοί όταν έρχονται αντιμέτωποι με απειλητικά για τη ζωή συμβάντα, όπως ένα σεισμό ή το να έρχεται κατά πάνω τους ένα αυτοκίνητο, απλώς σε αυτά τα περιστατικά τα εκλυτικά αίτια είναι διαφορετικά», απαντά ο νευρολόγος-ψυχίατρος Δρ Νίκος Ε. Δέγλερης, διδάσκων Ψυχοθεραπείας στο Πανεπιστήμιο Paris V, στη Γαλλία.
Ο αυτοέλεγχος, όμως, έχει ζωτική σημασία στη ζωή μας, διότι ο εγκέφαλός μας είναι ευάλωτος σε κάθε επιρροή, θετική ή αρνητική. «Όταν για παράδειγμα βλέπουμε μια ταινία με σκηνές βίας, ο εγκέφαλός μας εκ φύσεως μας προδιαθέτει να προχωρήσουμε σε βίαιες πράξεις, αλλά ο αυτοέλεγχός μας μάς εμποδίζει. Αντίστοιχα, όταν ακούμε μια βίαιη ρητορική, η εγγενής παρόρμηση είναι η βία, αλλά ο αυτοέλεγχος είναι ο μηχανισμός που μας αποτρέπει από αυτήν. Κατά τον ίδιο τρόπο, όταν βλέπουμε πράξεις αγάπης, θέλουμε κι εμείς να δώσουμε αγάπη, οπότε και πάλι επεμβαίνει ο αυτοέλεγχος για να μην “πνίξουμε” τους άλλους με την αγάπη μας», εξηγεί ο Δρ Δέγλερης.
Ο αυτοέλεγχος όμως δεν είναι κάτι με το οποίο γεννιέται κανείς, αλλά κάτι το οποίο μαθαίνει στην πορεία της ζωής του, από τα παραδείγματα που βλέπει κυρίως στο οικογενειακό περιβάλλον. «Ο τρόπος με τον οποίο εκφράζουν τον θυμό τους οι γονείς ή όσοι μεγαλώνουν τα παιδιά, είναι πολύ σημαντικός, γιατί μπορ...
Πηγή/Περισσότερα: in.gr


































