Τα παιδιά συνήθως αÏχίζουν να λÎνε ψÎματα ήδη από την Ï€Ïοσχολική ηλικία, δηλαδή Î¼ÎµÏ„Î±Î¾Ï Î´Ïο και τεσσάÏων χÏόνων. ΑυτÎÏ‚ οι σκόπιμες απόπειÏÎÏ‚ τους να παÏαπλανήσουν τους άλλους, είναι φυσικό να Ï€ÏοκαλοÏν ανησυχία στους γονείς για το πώς θα εξελιχθοÏν ως Ï€Ïοσωπικότητες.
Αλλά από αναπτυξιακή πλευÏά, το να λÎει ψÎματα το παιδί αποτελεί μια Ï€Ïώτη Îνδειξη ότι Îχει αναπτÏξει επίγνωση ότι οι άλλοι άνθÏωποι γÏÏω του Îχουν διαφοÏετικÎÏ‚ επιθυμίες, συναισθήματα και πεποιθήσεις από το ίδιο.
Όταν λοιπόν Îνα παιδί λÎει «Ο μπαμπάς δήλωσε ότι μποÏÏŽ να φάω παγωτό», χÏησιμοποιεί την επίγνωση που Îχει για τον πατÎÏα του για να διασπείÏει μια εσφαλμÎνη άποψη.
Κι ενώ το ψÎμα δεν είναι κοινωνικά αποδεκτό, η ικανότητα να γνωÏίζουμε τις σκÎφτονται και πως αισθάνονται οι άλλοι είναι μια πολÏτιμη κοινωνική δεξιότητα. Σχετίζεται με την ενσυναίσθηση, τη συνεÏγασία και τη φÏοντίδα των άλλων όταν είναι αναστατωμÎνοι.
Το «ψεÏδεσθαι» αλλάζει με την ηλικία
Τα Ï€Ïώτα ψÎματα των μικÏών παιδιών είναι συνήθως πεÏισσότεÏο κωμικά παÏά αποτελεσματικά, Î±Ï†Î¿Ï Î¾ÎÏουν ότι μποÏοÏν να εξαπατήσουν τους άλλους αλλά δεν Îχουν αναπτÏξει τον Ï„Ïόπο να το κάνουν σωστά.
Έτσι την ηλικία των οκτώ χÏόνων, τα παιδιά αυτο-αποκαλÏπτονται συνήθως όταν λÎνε Îνα ψÎμα. Σε μια
μελÎτη
, που δημοσιεÏθηκε στο επιστημονικό Îντυπο International Journal of Behavioral Development, ζητήθηκε από μια ομάδα παιδιών 3-7 χÏόνων να διαλÎξουν Îνα παιχνίδι που βÏισκόταν κÏυμμÎνο πίσω τους. Σχεδόν όλα το Îκαναν και επίσης σχεδόν όλα αÏγότεÏα είπαν ψÎματα γι’ αυτό. Αλλά κάποια είχαν Ï€Ïόβλημα να εμμείνουν στο ψÎμα. Εκείνα που είχαν πει ψÎματα και ήταν 3-7 χÏόνων είχαν καταφÎÏει να μείνουν ατάÏαχα αλλά στη συνÎχεια Ï€Ïοδόθηκαν αποκαλÏπτοντας το όνομα του παιχνιδιοÏ. Όσα ήταν 6-7 χÏόνων είχαν μεÏικοί επιτυχία, με τα μισά να Ï€ÏοσποιοÏνται άγνοια και τα άλλα μισά να αποκαλÏπτουν κατά λάθος το όνομα του παιχνιδιοÏ.
Καθώς όμως τα παιδιά μεγάλωναν και αν...
Πηγή/ΠεÏισσότεÏα: in.gr


































