Φραντσέσκο Σαρατσένο: Η Ιταλία είναι ο μεγάλος ασθενής της Ευρώπης, αλλά όχι λόγω χρέους Ημερομηνία:
Σήμερα 25/5/2026, 07:00 - Εμφανίσεις: 16
Όπως προκύπτει από τις προβλέψεις της ιταλικής κυβέρνησης, το δημόσιο χρέος της Ιταλίας εκτιμάται ότι θα φτάσει στο 138,6% του ΑΕΠ στα τέλη του 2026 και να ξεπεράσει το αντίστοιχο της Ελλάδας, που υπολογίζεται ότι θα διαμορφωθεί στο 136,8%.
Ετσι, η Ιταλία θα φτάσει να έχει το μεγαλύτερο ποσοστό χρέους προς ΑΕΠ στην ΕΕ μέχρι τα τέλη της χρονιάς, κλείνοντας έναν κύκλο 16 χρόνων, κατά τα οποία η χώρα μας ήταν σταθερά «πρωταθλήτρια» στο χρέος.
Ενόψει της επιστροφής της Ιταλίας στην πρώτη θέση της σχετικής κατάταξης, μιλήσαμε με τον επιφανή Ιταλό οικονομολόγο Φραντσέσκο Σαρατσένο, αναπληρωτή διευθυντή του γαλλικού οικονομικού think tank OFCE, που υπάγεται στο Κέντρο Οικονομικών Ερευνών του Ινστιτούτου Πολιτικών Επιστημών του Παρισίου (Sciences Po Paris).
Ο λόγος δημόσιου χρέους της Ιταλίας προς το ΑΕΠ της πρόκειται να είναι το υψηλότερο στην Ευρώπη στα τέλη της χρονιάς.
Πόσο ανησυχητικό είναι αυτό για την Ιταλία και κατά πόσο υπάρχει φόβος για μια νέα κρίση χρέους;googletag.cmd.push(function() { googletag.display("300x250_m1"); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display("300x250_middle_1")}) Η Ιταλία δεν είναι κοντά σε κρίση χρέους, ουσιαστικά για δύο λόγους.
Πρώτον, κρατά σχετικά περιορισμένο δημοσιονομικό έλλειμμα και η κυβέρνηση Μελόνι, επιδιώκοντας να ενισχύσει την αξιοπιστία της απέναντι στην Ευρώπη, ακολουθεί από το 2022 μια ιδιαίτερα συνετή δημοσιονομική πολιτική.
Δεύτερον, η ΕΚΤ δεν θα επιτρέψει να εκδηλωθεί νέα κρίση χρέους σε μια τόσο δύσκολη περίοδο για την ευρωπαϊκή οικονομία.
Ύστερα από την κρίση του 2010 -η οποία βρήκε απροετοίμαστους τους αρχηγούς των ευρωπαϊκών κρατών- δημιουργήθηκαν διάφοροι μηχανισμοί ώστε οι χώρες να προστατεύονται από τις πιέσεις των αγορών.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η Ιταλία δεν πρέπει να ανησυχεί.
Η αύξηση του χρέους, παρά τη συνετή δημοσιονομική πολιτική, είναι μία από τις πολλές συνέπειες της εξαιρετικά χαμηλής ανάπτυξης και παραγωγικότητας, μαζί με τη στασιμότητα των εισοδημάτων, τις χαμηλές επενδύσεις και την επιβράδυνση της καινοτομίας.