Οι Δήμοι Αθηναίων, Θεσσαλονίκης και Πειραιά εναντίον του αποκλεισμού των μεταναστών από τα Σύμβούλια Ένταξης Ημερομηνία:
Σήμερα 16/6/2026, 18:12 - Εμφανίσεις: 20
Συνέχεια φαίνεται να έχει το θέμα που ανέδειξε την περασμένη εβδομάδα το in για την προβληματική διατύπωση του νέου Κώδικα Τοπικής Αυτοδιοίκησης, η οποία οδηγεί στον de facto αποκλεισμό των οργανωμένων κοινοτήτων των μεταναστών από ένα από τα σημαντικότερα θεσμικά όργανα ένταξης, τα Συμβούλια Ένταξης Μεταναστών και Προσφύγων των Δήμων.
Με κοινή τους επιστολή τις πρωινές ώρες της Τρίτης, οι αντιδήμαρχοι που είναι επικεφαλής των Συμβουλίων Ένταξης Μεταναστών και Προσφύγων των Δήμων Αθηναίων (Θ.
Χειμωνάς), Πειραιά (Δ.
Καρύδης) και Θεσσαλονίκης (Ε.
Χατζηθεόκλητος), χαρακτηρίζουν «παράταιρη» την επίμαχη πρόβλεψη του Άρθρου 154 του Κώδικα, ενώ δηλώνουν ότι «θίγει τη συνταγματικά κατοχυρωμένη διοίκηση των τοπικών υποθέσεων από τους ΟΤΑ α’ και β’ βαθμού».
Να υπενθυμιστεί ότι στη διάρκεια της διαβούλευσης, το συγκεκριμένο άρθρο προέβλεπε ότι οι φορείς εκπροσώπησης Μεταναστών που δικαιούνται να λαμβάνουν μέρος στα ΣΕΜΠ ήταν «οι καταγεγραμμένοι στο Υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου», ενώ στην εκδοχή που τελικά έφτασε στη Βουλή, ήταν πια οι φορείς «που είναι εγγεγραμμένοι στο μητρώο ελληνικών και ξένων ΜΚΟ του Υπουργείου Μετανάστευσης και Ασύλου».googletag.cmd.push(function() { googletag.display("300x250_m1"); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display("300x250_middle_1")}) Σ’ αυτή τη διατύπωση, οι υπογράφοντες Δήμοι βλέπουν ότι δεν πρόκειται για μια απλή διαδικασία κοινοποίησης των συμμετεχόντων στο Υπουργείο Μετανάστευσης, αλλά ουσιαστικά για τη μεταφορά της αρμοδιότητας της σύνθεσης από τους Δήμους στο υπουργείο.
Παράλληλα, όπως επισημαίνουν, «στο παρελθόν φορείς έχουν αποκλειστεί [από το μητρώο του υπουργείου] ενώ πληρούσαν όλες τις τυπικές και ουσιαστικές προϋποθέσεις», ενώ θεωρούν ότι η διάταξη «επισύρει αφενός γραφειοκρατικό βάρος για τις κοινότητες μεταναστών και προσφύγων που δεν έχουν προσωπικό και πόρους, αφετέρου βάρος για τη δημόσια διοίκηση», πράγμα που εγείρει ζήτημα «προσφορότητας μέσου προς σκοπό και τελικά αναλογικότητας».