Η ομορφιά της σιωπής
Ημερομηνία:
10/10/2017, 17:56 - Εμφανίσεις: 50
ΆναÏχες, ανυπότακτες, Îχουν το δικό τους κεφάλι, όπως κι εγώ, άλλωστε. Κάθονται κι αυτÎÏ‚ μαζί μου κάτω από Îναν ήλιο που 'ναι σαν τον Ï€Ïωινό μου καφÎ: τόσο ζεστός όσο να χαϊδεÏει τα χείλη σαν φιλί. ΉÏθαν κι αυτÎÏ‚ μαζί μου, αναπόδÏαστα. ΤÏίχες, θα μου πεις. Ίσως, αλλά όχι μόνο, θ' απαντήσω. Είναι φθινόπωÏο, βλÎπεις, που «διάλεξα» να δÏαπετεÏσω απ' τη βοή της Αθήνας. Φυγή Ï€Ïόσω ολοταχώς εντός μου! Î’Ïίσκομαι στ' όμοÏφο νησί με το σωστό μÎγεθος: όχι απÎÏαντο - γιατί τι θα μποÏοÏσε τη θάλασσα ν' ανταγωνιστεί; - μα οÏτε και μικÏÏŒ. ΜικÏός μόνον εγώ σ' αυτό το καλοκαιÏινό τοπίο που μÎÏες τώÏα σταδιακά μα σίγουÏα πια φθίνει.
Θα βάλω ÏοÏχα δÏοσεÏά τσαλακωμÎνα, θα βγάλω το σκÏλο βόλτα μια και παιδί άλλο δεν Îχω, θα πεÏπατήσω στην ακÏοθαλασσιά, φαντάσου θα βÏÎξω ακόμα και τα πόδια, τι θάÏÏος! ΎστεÏα θ' αποφÏγω να διαβάσω νÎα, τα μάτια βλÎπουν μόνο φως εδώ, θ' αÏκεστώ να σε αποζητήσω μόλις δυο φοÏÎÏ‚, θα Ï€ÏοσÎξω τη διατÏοφή μου για να μας αÏÎσω, θα βουτήξω σε μελάνια, θ' ατενίσω ίσως διαδικτυακά μεγαλεία να δω πώς αναμετÏιόνται με το της φÏσης εγκώμιο...
Εδώ όπου η ομοÏφιά είναι τιτίβισμα σιωπής, σε διαβεβαιώ φίλε, η ζωή είναι ακόμα ωÏαία.
ΠαÏλος Βαφειάδης
...
Πηγή/ΠεÏισσότεÏα: in.gr
|
|
|